Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulu E.2023/775 K.2024/527

Dava konusu istem: Davacı site yönetimi adına, çalışanlarının ücretlerini muhtasar beyannameyle beyan etmediği yolunda düzenlenen vergi inceleme raporu uyarınca re'sen tarh edilen 2012 yılının Ocak ila Aralık dönemlerine ait gelir (stopaj) vergileri, damga vergileri, vergilerin bir katı tutarında kesilen vergi ziyaı cezaları ile defter ve belgelerin süresinden sonra ibraz edilmesi nedeniyle 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun mükerrer 355. maddesinin birinci fıkrası uyarınca 2017 yılı için kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istemiyle dava açılmıştır.

… Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararı:

Site yönetimlerinin, 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun 94. maddesinin birinci fıkrasında tevkifat yapmakla yükümlü kişi ve kurumlar arasında sayılmaması, bu yönetimlerin "sair kurumlar" kapsamında da değerlendirilemeyecek olması karşısında davacı site yönetiminin vergi tevkifatı yapma yükümlülüğünün bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Bu durumda, dava konusu bir kat vergi ziyaı cezalı gelir (stopaj) vergilerinde hukuka uygunluk bulunmamaktadır.

Olayda, davalı idarece, 488 sayılı Damga Vergisi Kanunu'na ekli (1) sayılı Tablo'nun "IV. Makbuzlar ve Diğer Kağıtlar" başlıklı kısmının 1. maddesinin (b) bendinde sayılan türden bir kağıdın mevcut olduğu ispat edilememiştir. Dolayısıyla, vergi doğuran olayın gerçekleştiğinden söz edilemeyeceğinden dava konusu bir kat vergi ziyaı cezalı damga vergilerinde hukuki isabet görülmemiştir.

Davacı tarafından, defter ve belge isteme yazısı usulüne uygun olarak tebliğ edilmesine rağmen defter ve belgeler süresinden sonra ibraz edildiğinden kesilen özel usulsüzlük cezasında hukuka aykırılık bulunmamaktadır.

Mahkeme bu gerekçeyle cezalı tarhiyatları kaldırmış, özel usulsüzlük cezası yönünden davayı reddetmiştir.

Tarafların istinaf istemini inceleyen … Bölge İdare Mahkemesi … Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararı:

Vergi Dava Dairesi, istinaf istemine konu kararın kaldırılmasını gerektiren bir nedenin bulunmadığı gerekçesiyle istinaf istemlerini reddetmiştir.

Tarafların temyiz istemini inceleyen Danıştay Dördüncü Dairesinin 18/10/2022 tarih ve E:2019/1321, K:2022/5710 sayılı kararı:

Temyiz dilekçelerinde ileri sürülen iddialar, temyize konu kararın bir kat vergi ziyaı cezalı damga vergileri ile özel usulsüzlük cezasına ilişkin hüküm fıkralarının bozulmasını sağlayacak nitelikte görülmemiştir.

193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun 94. maddesinin birinci fıkrası ile 23. maddesinin birinci fıkrasının (6) numaralı bendinin birlikte değerlendirilmesinden, hizmet erbabına ödenen ücretlerin tevkifata tabi olduğu, ancak anılan Kanun'un 23. maddesinin birinci fıkrasının (6) numaralı bendinde sayılanlara ödenen ücretlerin gelir vergisinden istisna olduğu, bunların da özel fertler tarafından evlerde, bahçelerde, meskenlerde ve ticaret mahalli sayılmayan sair yerlerde orta hizmetçiliği, kapıcılık vb. özel hizmetlerde çalıştırılanları kapsadığı, bunlar dışında hizmet akdiyle emeği karşılığında kendine ücret ödenen temizlik elemanı, tesisatçı, güvenlik elemanı olarak hizmet gördürülenlerin anılan bentte belirtilen hizmetçi kapsamında değerlendirilmeyeceği sonucuna varılmıştır.

Dolayısıyla, bu kişilere (Gelir Vergisi Kanunu'nun 23. maddesinin birinci fıkrasının (6) numaralı bendinde sayılanlar dışındaki site, apartman çalışanlarına) ücret adı altında yapılan ödemelerden Gelir Vergisi Kanunu'nun 94. maddesi uyarınca tevkifat yapılması gerektiğinden temyize konu kararın bir kat vergi ziyaı cezalı gelir (stopaj) vergilerine ilişkin hüküm fıkrasında hukuki isabet bulunmamaktadır.

Daire bu gerekçeyle kararın bir kat vergi ziyaı cezalı damga vergileri ile özel usulsüzlük cezasına ilişkin hüküm fıkralarını onamış; bir kat vergi ziyaı cezalı gelir (stopaj) vergilerine ilişkin hüküm fıkrasını bozmuştur.

… Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı ısrar kararı:

Vergi Dava Dairesi, aynı hukuksal nedenler ve gerekçeyle ilk kararının bozulan hüküm fıkrası yönünden ısrar etmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Site yönetimlerinin Gelir Vergisi Kanunu'nun 94. maddesinin birinci fıkrasında sayılan sair kurumlar kapsamında değerlendirilmesi gerektiği belirtilerek ısrar kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Dava konusu vergi ve cezaların toplam tutarının temyiz sınırının altında olduğu, dolayısıyla dosyanın temyize tabi olmadığı, Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulunca, Gelir Vergisi Kanunu'nun 94. maddesinin birinci fıkrasına göre site yönetimlerinin tevkifat yapmakla yükümlü olmadığına karar verildiği belirtilerek temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'İN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulunca, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup dilekçede ileri sürülen iddialar, kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.