Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi E.2020/2045 K.2021/2037

Adana 1. Asliye Ticaret Mahkemesinin .... tarih ve ..... Esas, ... Karar sayılı kararı aleyhine, istinaf başvurusunda bulunulmuş ve Mahkemece dosya Dairemize gönderilmiş olmakla HMK 352. maddesi uyarınca dosya üzerinde yapılan inceleme sonunda;

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

Dava, haksız eylemden kaynaklanan zarar nedeni ile itirazın iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece yapılan yargılama neticesinde davanın görevsizliğine dosyanın Adana Nöbetçi Asliye Ticaret Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş, karara karşı davacı vekili istinaf talebinde bulunmuştur.

6100 sayılı HMK'nun 341. maddesi gereğince İlk Derece Mahkemelerinden verilecek olan hangi tür kararlara karşı istinaf kanun yoluna başvurulacağı düzenlenmiştir. Buna göre; miktar veya değeri 5.880,00 TL'yi geçmeyen mal varlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Bu kararlara karşı istinaf kanun yoluna başvurulması mümkün değildir. Aynı yasanın 346/1. maddesi gereğince İlk Derece Mahkemesince verilen kesin nitelikteki karara karşı istinaf başvurusu yapılması halinde istinaf başvurusunun öninceleme aşamasında usulden reddedileceği düzenlenmiştir.

Somut olayda; dosyaya baktığımızda istinaf eden davacı vekili tarafından davalılara karşı açılan tazminat davasında davada 5.513,32 TL hasar bedelinin tazmininin talep edildiği, Mahkemece yapılan yargılama neticesinde; davacının davasının kısmen kabulü ile 1.603,56 TL maddi tazminatın 07/04/2017 tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalı ...'den alınarak davacıya ödenmesine karar verildiği anlaşılmıştır.

HMK'nın 346. maddesi gereğince kesin olan karara karşı istinaf dilekçesi ilk derece mahkemesince reddedilebileceği gibi 352. madde gereğince Bölge Adliye Mahkemesince de istinaf isteminin reddine karar verilebilir. Bu nedenle davacı vekilinin istinaf kanun yoluna başvurma talebinin istinaf edilen karar miktar itibarı ile 3.910,00 TL olup, davacı vekilinin istinaf başvurusunun ilk derece Mahkemesi hükmünün reddedilen kısım itibari ile kesin olması sebebi ile HMK 346. maddesi gereğince reddine karar verilmesi gerektiği kanaatine varılmış olup, aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur.