Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi E.2024/725 K.2026/922

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 02/03/2017 tarih ve 2015/285 Esas - 2017/67 Karar sayılı kararın Dairemizce incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve istinaf dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

TARAFLARIN İDDİA VE SAVUNMALARININ ÖZETİ

Davacı vekili, müvekkili şirketin 2014/81835 sayılı ve "..." ibareli marka başvurusunda bulunduğunu, 193303, 2014/12680 ve 2008/63692 sayılı ve "..." ibareli markalar mesnet gösterilerek 556 sayılı KHK'nın 7/1-b maddesi gereğince Markalar Dairesi Başkanlığı kararıyla başvurunun kısmen reddedildiğini, bu karar yaptıkları itirazın ise Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulunun kararıyla reddedilmiş olduğunu, oysa müvekkiline ait başvurunun kısmi redde sebep markalardan hem görsel, hem anlamsal, hem de bütünlük açısından oldukça farklı olduğunu ileri sürerek, YİDK'nın 2015-M-3862 sayılı kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, müvekkili kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İLK DERECE MAHKEMESİ KARARININ ÖZETİ

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamından, gerek davacı başvurusunda gerekse de redde mesnet markalarda yer alan esaslı unsurun "..." ortak ibaresi olduğu; davacı tarafa ait başvuru kapsamından çıkarılan 35. sınıftaki hizmetlerin aynı/aynı tür olduğu 556 sayılı KHK’nın 7/1/b maddesi anlamında tescil engeli bulunduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

İLERİ SÜRÜLEN İSTİNAF SEBEPLERİ

Davacı vekili istinaf başvuru dilekçesinde, 556 sayılı KHK'nın 7/1-b maddesi koşullarının bulunmadığını, müvekkilinin markasında özgün bir logo bulunduğunu ileri sürerek, yerel mahkemenin kararının istinaf incelemesi yapılarak kaldırılmasını ve davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

GEREKÇE

Dava, YİDK marka kararı iptali istemine ilişkindir.

İnceleme, 6100 sayılı HMK'nın 355. madde hükmü uyarınca istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak ve kamu düzenine aykırı hususların olup olmadığı gözetilerek yapılmıştır.

İşlem dosyasının incelenmesinden; davacının 2014/81835 sayılı ve "..." ibareli marka başvurusunda bulunduğu, başvuru kapsamında 35, 37 ve 39. sınıf hizmetlerin yer aldığı, Markalar Dairesi Başkanlığı tarafından 193303, 2008/63692 ve 2014/12680 sayılı ve "..." ibareli markalar menet gösterilerek 556 sayılı KHK'nın 7/1-b maddesi uyarınca başvurunun kısmen reddedildiği, davacı yanca bu karara karşı yapılan itirazın da YİDK'nın 2015-M-3862 sayılı kararıyla reddine karar verildiği, kararın davacıya 20/05/2015 tarihinde tebliğ edildiği ve iş bu davanın iki aylık hak düşürücü süre içerisinde 14/07/2015 tarihinde açıldığı anlaşılmıştır.

Marka hukukuna hakim olan öncelik ve bir markanın tek bir sahibinin olması gerektiği ilkesi ile 556 sayılı KHK'nın 7/1-b bendine göre, aynı veya aynı türdeki mal veya hizmetle ilgili olarak tescil edilmiş veya daha önce tescil için başvurusu yapılmış bir marka ile aynı veya ayırt edilemeyecek kadar benzer olan markalar tescil edilemez. Burada bahsedilen ayniyet olgusuyla bir markanın tamamen taklit edilmesi, ayırt edilemeyecek derecede benzerlik olgusuyla ise başvuruya konu markanın tescilli markanın birebir aynısı olmamakla birlikte ilk bakışta fark edilemeyecek derecede aynı olan ve bu hususun ispatına dahi gerek duyulmadan ancak dikkatli inceleme sonucu farkın anlaşılabileceği ibare ve şekilleri taşıyan işaretler kastedilmektedir.

556 sayılı KHK'nın 7/1-b bendi uyarınca, ... tarafından re'sen uygulanacak mutlak ret nedeni kapsamında bir marka başvurusunun reddedilebilmesi için başvuru konusu işaretle önceki tarihte tescil edilen veya tescil başvurusu yapılan markaların hem emtia listelerinin aynı veya aynı tür mal ve hizmetleri kapsaması hem de marka işaretlerinin aynı veya ayırt edilemeyecek kadar benzer olması gerekir.

Anılan hüküm, 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi hükmünden farklı olarak, ayırt edilemeyecek kadar benzer olmayı aramaktadır. Yine 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi hükmünden farklı olarak "markanın halk tarafından karıştırılma ihtimali"nden ayrıca söz edilmemiştir. Bu durumda, 556 sayılı KHK'nın 7/1-b maddesi hükmünün uygulanabilmesi için markalar arasındaki benzerliğin, iltibasa yol açacağının ayrıca inceleme yapılmasını gereksiz kılacak derecede güçlü ve açık olması gerekir.

Bu açıklamalardan sonra somut uyuşmazlığa dönüldüğünde, dava konusu başvuru, beyaz zemin üzerine mavi, kalın ve büyük yazı karakteri ile yazılan "..." ibaresi, "İ" harfinin noktasının üzerinde iç içe geçmiş üç daireden oluşan bir şekil unsuru ile, "İ" ve "M" harflerinin altına gelecek şekilde daha küçük harflerle yazılmış "..." ibaresinden oluşmaktadır. Redde mesnet markalar ise standart harflerle yazılmış olup, şekil unsuru veya başkaca bir kelime unsuru içermemektedir.

Markaların düzenlenme biçimleri, başvurudaki şekil unsuru ile ilave kelime unsurları dikkate alındığında, başvuru konusu işaret ile redde mesnet markalar arasında aynılık ya da ayırt edilemeyecek derecede benzerlik bulunmadığı, dava konusu başvuruya 556 sayılı KHK'nın 7/1-b maddesi anlamında yeterli ayırt ediciliğin sağlandığı,

zira bu maddeye göre benzerlik olgusunun dar yorumlanmasının gerektiği, başvuru konusu işaret ile redde mesnet marka arasında "..." ibaresinin ortaklığından kaynaklı sescil ve anlamsal bir benzerlik olmasına rağmen, içerdikleri diğer biçimler ve tertip tarzı itibariyle davacıya ait başvuru konusu marka ile redde mesnet markalar arasında ilk bakışta ayırt edilemeyecek derecede benzerlikten söz edilmesinin mümkün olmadığı kanaatine varıldığından, Dairemizce 556 sayılı KHK'nın 7/1-b maddesi koşullarının oluşmadığı kabul edilmiştir.

Başvuru ile redde mesnet marka işaretleri arasında 556 sayılı KHK'nın 7/1-b maddesi anlamında benzerlik bulunmadığından, emtia benzerliği değerlendirmesi yapılmasına gerek görülmemiştir.

Dava konusu başvuru ile redde mesnet marka arasında SMK'nın 5/1-ç maddesi anlamında aynılık ya da ayırt edilemeyecek derecede benzerlik olup olmadığı hususu, hakimlik mesleğinin gerektirdiği genel hukuki bilgi ile çözümlenmesi mümkün olduğundan, Dairemizce bilirkişi incelemesine de gerek görülmemiştir.

Bu itibarla, dava konusu marka ile redde mesnet markalar arasında 556 sayılı KHK'nın 7/1-b maddesi anlamında benzerlik olmadığı, dolayısıyla dava konusu YİDK kararının yerinde bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, HMK'nın 353/1-b-2 maddesinde, yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığı takdirde veya kararın gerekçesinde hata edilmişse "düzelterek yeniden esas hakkında" duruşma yapılmadan karar verilmesi gerektiği düzenlendiğinden, Dairemizce davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile HMK'nın 353/1-b-2. maddesi uyarınca aşağıdaki şekilde hüküm tesis edilmiştir.

GEREKÇELİ KARARIN YAZILDIĞI TARİH: 06/05/2026

Başkan

Üye

Üye

Katip

Bu belge 5070 sayılı Yasa hükümlerine göre elektronik olarak imzalanmıştır.