İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi E.2019/1026 K.2019/956

Davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalı vekilince istinaf edilmesi üzerine düzenlenen rapor ve dosya kapsamı incelenip gereği görüşülüp düşünüldü.

DAVA

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya 30/10/2015 tarihinde et satarak sevk irsaliyesi karşılığında teslim ettiğini, ancak bu satışa ilişkin düzenlenen fatura bedelinin ödenmediğini, alacağın tahsili amacıyla başlatılan icra takibinin davalının haksız itirazı ile durduğunu ileri sürerek 220.589,80-TL alacağın fatura tarihi olan 30/10/2015 tarihinden itibaren işleyecek ticari faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

CEVAP

Davalı, yasal sürede davaya cevap vermemiş, ön inceleme duruşmasında davacıyla ticari ilişkisi olmadığını, adına atfen atılan hiçbir imzayı kabul etmediğini beyan etmiştir.

İLK DERECE MAHKEMESİNİN KARARININ ÖZETİ

İlk derece mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, davacı tarafça 6.433.159 kg. dana kuşbaşı lop etin davalıya teslim edildiği, her ne kadar davalı teslime ilişkin sevk irsaliyesindeki imzanın kendisine ait olmadığını iddia etmiş ise de sevk irsaliyesi aslı ibraz edilemediğinden imza incelemesinin yapılamadığı, faturanın davacı defterlerinde kayıtlı olduğu, her ne kadar davacının ticari defterlerinin kapanış tasdiki yapılmamış ise de davalının ticari defterlerini bilirkişi incelemesi yaptırılmak üzere tayin edilen inceleme gününde hazır bulundurmayarak defter ibrazından kaçınmış olduğu, davacının defterinde kayıtlı fatura bedeli kadar davalıdan alacaklı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

İSTİNAF SEBEPLERİ

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; 1-Dava konusu faturanın gerçek olmadığını, irsaliyedeki imzaya itiraz edildiğini, 2-Davacının ticari defterlerinin lehe delil vasfı olmadığını,3-Davacı tarafça delil olarak münhasıran davalı defterlerine dayanılmadığı halde davanın kabulünün doğru olmadığını belirterek hükmün kaldırılmasını ve davanın reddini istemiştir.

GEREKÇE

Dava, faturadan doğan alacağın tahsili istemine ilişkindir.Davalı, taraflar arasında akdi ilişki olmadığını, faturaya konu malın kendisine teslim edilmediğini savunmuştur.Kural olarak malın teslimini ispat külfeti davacı satıcıya ait olup, yasal delillerle desteklenmediği sürece fatura ve davacı defter kayıtları tek başına alacağın varlığını kanıtlamaz.Somut olayda davalı defterleri sunulmamış, delil olarak dayanılmasına rağmen vergi kayıtları celp edilmemiş, öte yandan davalı taraf sevk irsaliyesindeki adına atfen atılan imzaya itiraz etmiş,

ancak davacı tarafça irsaliye aslı sunulamadığından inceleme yapılamamıştır.Bununla birlikte dava konusu faturanın lehe delil vasfı olmayan davacı defterlerinde kayıtlı olduğu görülmüş ise de, aynı zamanda bu faturaya ilişkin ödeme kaydı bulunduğu da tespit edilmiştir.

Bu durumda davacının alacak iddiasını kendi ticari defterleri ile çürüttüğü kabul edilmelidir(Yargıtay 19.Hukuk Dairesi'nin 31.05.2018 tarihli 2016/18667 E., 2018/3139 K. sayılı ve 09.04.2013 tarihli 2013/3093 E., 2013/6371 K. Sayılı emsal kararları).O halde ilk derece mahkemesince davacı defterlerindeki aleyhe delil teşkil eden ödeme kaydı dikkate alınarak davanın reddi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile,

HMK 353(1)b-2 m. uyarınca hükmün kaldırılmasına ve davanın reddine dair aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur.