İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi E.2018/1017 K.2018/760

Davacı vekili dava dilekçesi ile; davalı şirketlerin %26,01 lik hissesi, Nisan/2011 tarihinde yönetimi ile birlikte yabancı bir şirkete devredildiğini, devirden sonra sergilenen inanılması güç kötü yönetim sonucu şirketlerin özel hastanelerinin ard arda kapandığını ve şirketlerin borçlu hale geldiğini, şirketlerin iflasa sürüklendiğini belirterek şirketlerin yöneticisinin azline ve TTK 630/2.maddesi gereğince şirketlere kayyum atanmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi, 23/05/2016 tarihli ek karar ile davacının tedbir talebinin reddine karar vermiştir.

Davacı yargılama aşamasında, tedbir taleplerini tekrarlamış, 22/05/2017 tarihli celsenin 4 nolu ara kararıyla davacı vekilinin kayyum atanma talebinin yeniden reddine karar verilmiştir.

05/03/2018 tarihli duruşmada, davacı vekili tedbir talebini tekrarlamış, duruşma tutanağının 2 nolu ara kararı ile tedbir talebinin celse arasında değerlendirilmesine karar verilmiştir

İlk derece mahkemesi 21/03/2018 tarihli ek kararında, davacının kayyum atanmasına yönelik talebinin, dosyanın bulunduğu aşama ve diğer yargılama dosyaları dikkate alındığında yerinde görülmediğinden reddine karar vermiştir.

Bu karara karşı davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

İNCELEME VE GEREKÇE

Anayasa'nın 141/3. maddesi ''Bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır'' hükmünü içermektedir. HMK'nun 297/c, 27/c maddelerinde ise mahkeme kararlarında her iki tarafın iddia ve savunmalarının özeti, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususlar, çekişmeli konular hakkında toplanan deliller, delillerin tartışılması, ret ve üstün tutma nedenleri, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonucu ve hukuki sebeplerin açıkça gösterilmesinin zorunlu olduğu hükme bağlanmıştır.

Gerekçe, kararın denetiminin yapılabilmesi ve tarafların kararın doğruluğu veya yanlışlığı konusunda fikir sahibi olmasını sağlayarak kanun yollarına başvurma konusundaki tutumlarının belirlenebilmesi açısından önemli bir işlev görür.

Öte yandan HMK’nun 353/1.a.6. maddesi uyarınca, ilk derece mahkemesince tarafların davanın esasıyla ilgili olarak gösterdikleri deliller hiç değerlendirilmeden karar verilmiş olması halinde, bölge adliye mahkemesince işin esası incelenmeden, mahkeme kararının kaldırılarak davanın yeniden görülmesi için, dosyanın kararı veren mahkemeye veya yargı çevresi içindeki başka bir mahkemeye gönderilmesine duruşma yapılmaksızın kesin olarak karar verilir.

İlk Derece Mahkemesi, yargılamanın geldiği aşama ve diğer yargılama dosyalarını nazara alarak davacının tedbir talebinin reddine karar vermiş ise de, dosyadaki delilleri değerlendirmediği ve tartışmadığı, red kararında gerekçelerini göstermediği, diğer bir ifade ile gerekçeli karar yazmadığı, hangi hukuki sebeple ve hangi delilli esas alarak davacının ihtiyati tedbir taleplerini reddettiğini açıklamadığı anlaşılmaktadır.

Tüm bu değerlendirmeler ışığında, somut uyuşmazlığa ilişkin dosyaya sunulan delillerin değerlendirilmediği, Anayasal ve yasal zorunluluklara rağmen, ihtiyati tedbir talebinin reddine ilişkin gerekçelerin karar yerinde gösterilmediği, bu haliyle istinaf denetimine elverişli bir karar bulunmadığı anlaşıldığından, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına dair aşağıdaki karar verildi.

KANUN YOLU

HMK.353/1.a.6.- 362/1.f maddesi uyarınca karar kesindir.