İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 40. Hukuk Dairesi E.2020/1760 K.2022/1920

Yukarıda yazılı İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, Dairemiz Heyetince yapılan müzakere sonucunda;

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

Dava ve uyuşmazlık. TBK'nın 54. maddesi kapsamında, yaralamalı trafik kazasından kaynaklanan bakiye sürekli güç kaybı tazminatı istemine ilişkindir. İlk Derece Mahkemesince; davacıya yapılan ödemeyle davacının geçici ve sürekli iş göremezlik maddi zararları fazlasıyla karşılandığından davalı sigorta sorumluluğunun kalmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Bu karara karşı, davacı vekili istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

Davacı vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; dava dilekçesinde, geçici iş göremezlik tazminatını da kapsayacak şekilde talepte bulunulduğunu, Mahkemece, geçici iş göremezlik tazminatının talep edilmediği gerekçesiyle reddine karar verilmesinin haksız ve hukuka aykırı olduğunu, 4.936,11 TL'lik geçici iş göremezlik tazminatının kabul edilmesi gerektiğini, kararın bu nedenle usul ve yasaya aykırı olduğunu belirtmiştir.

HMK'nın 355. maddesi kapsamında istinaf itirazları ve kamu düzenine ilişkin hususlarla sınırlı olarak yapılan inceleme sonunda: İlk Derece Mahkemesince karara dayanak yapılan 11/11/2019 tarihli bilirkişi raporunda; davalı araç sürücüsünün %100 kusuru, davacının %3.3 kalıcı maluliyeti ve 6 aylık iyileşme süresi dikkate alınarak yapılan hesaplama sonucunda, davacının ödeme tarihindeki verilere göre, geçici iş göremezlik maddi zararının 4.936,11 TL, geçici ve sürekli iş göremezlik maddi zararlarının toplamının 11.018,09 TL olduğu; davalı Sigorta Şirketi tarafından, davacıya dava öncesinde 17.873 TL ödeme yapıldığı,

bu miktarın güncellenmiş tutarının 25.691,09 TL olduğu, dolayısıyla davacıya fazla ödeme yapıldığından, davacının geçici-kalıcı güç kaybı tazminatının bulunmadığı mütalaa edilmiştir. Bilirkişi raporunun incelemesinde; raporun, HMK'nın 279. maddesinde aranılan koşullara uygun olarak düzenlendiği, dosya kapsamına uygun, denetime ve hüküm kurmaya elverişli ve yeterli olduğu kanısına varılmıştır.

Bu nedenle, davacı vekilinin istinaf başvurusundaki itirazlar kabule şayan görülmemiştir. Yukarıdaki açıklamalar çerçevesinde, Dairemizce aşağıdaki şekilde karar oluşturulmuştur.