İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi E.2019/697 K.2021/298

Yukarıda yazılı ilk derece mahkemesi kararına karşı, istinaf yasa yoluna başvurulması üzerine yapılan inceleme sonucunda;

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

Davacı vekili asıl ve birleşen dava dilekçesinde özetle.

15,11.2010 kaza tarihinde davalı ...'ın sürücüsü davalı ...'ın maliki davalı ...nin ZMMS sigortacısı olduğu ... plaka sayılı aracın davacı ...'a çarpması sonucu meydana gelen kazada davacının yaralanarak malul kaldığını belirterek, fazlaya dair talep ve dava hakları saklı kalmak kaydıyla 1.000,00 TL tutarındaki maddi tazminatın (sigorta şirketi için poliçe limiti dahilinde) olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsılen alınarak müvekkili ...'a verilmesine,

müvekkilleri, davacı ... için 50.000,00 TL, babası ... için 25.000,00TL, annesi ... için 25,000,00TL ve erkek kardeşi ... için 10.000,00 TL manevi tazminatın sigorta şirketi hariç diğer davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile müvekkillerine verilmesini, talep ve dava etmiştir. Davalılar davanın reddini talep etmişlerdir. Mahkemece yapılan yargılama sonucunda.

1-a-)Davacıların maddi tazminat talepleri yönünden taraflarla sulh olunması ve davacılar vekilince verilen 16/05/2018 tarihli dilekçe ile asıl dosya ve birleşen dosyalar yönünden ve tüm davalılar açısından davadan feragat edilmesi sebebiyle, asıl dava ve birleşen davalar yönünden maddi tazminat talepleri bakımından davalı ... şirketi yönünden, karar verilmesine yer olmadığına, B-)Diğer davalılar yönünden davanın feragat nedeniyle reddine, 2-Asıl davada manevi tazminat talepleri yönünden davanın kısmen kabulü ile;

... için 12.500,00-TL manevi tazminatın,... ve ... için 2.000,00'er TL toplam 4.000,00-TL manevi tazminatın , ... için 1.000,00-TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle ... ve ... 'tan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacılara verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine, karar verilmiştir. Davacılar vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Davacılar vekili istinaf dilekçesinde; mahkemece hükmedilen manevi tazminatı az olduğunu belirterek istinaf yoluna başvurmuştur. İstinaf edenlerin sıfatı ve istinaf sebepleri ile sınırlı olarak yapılan incelemede. 15,11.2010 kaza tarihinde davalı ...'ın sürücüsü davalı ...'ın maliki davalı ...nin ZMMS sigortacısı olduğu ... plaka sayılı aracın davacı ...'a çarpması sonucu meydana gelen kazada davacının yaralanarak malul kaldığı anlaşılmıştır.

Dava, trafik kazası nedeniyle maddi ve manevi tazminat talebine ilişkin bulunmaktadır. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 56/1. maddesine göre, hakimin olayın özelliklerini göz önünde tutarak manevi tazminat adı ile hak sahibi yararına takdir edeceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer işlevi olan özgün bir nitelik taşır.

Bir ceza olmadığı gibi, malvarlığı hukukuna ilişkin zararın karşılanması da amaç edinilmemiştir. O halde, tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerektiği kadar olmalıdır. 22/06/1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde, takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar açıkça gösterilmiştir.

Bunlar, her olaya göre değişebileceğinden; hakim, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayda, kazanın meydana geldiği tarih, kusur durumu, davacıda meydana gelen yaralanmanın niteliği, davacı yaşı, tarafların, dosyaya yansıyan ekonomik ve sosyal durumları, olay tarihindeki paranın alım gücü, manevi tazminatın bir sebepsiz zenginleşme aracı olmaması ile yukarıda açıklanan ilkeler göz önünde tutulduğunda. Mahkemece takdir edilen manevi tazminat miktarı azdır.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında davacılar vekilinin istinaf taleplerinin kabulü gerektiği, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden kararın HMK 353/1-b/2 maddesi uyarınca kaldırılması gerektiği sonuç ve kanaatine varılmıştır.