İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi E.2022/88 K.2022/158

İzmir 7. Asliye Ticaret Mahkemesinin 25/02/2021 tarihli, 2019/1143 esas ve 2021/200 karar sayılı dosyası dairemize gönderilmiş olmakla, yapılan inceleme sonunda,

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ

DAVA

Davacı vekili vermiş dava dilekçesinde; davalı ...

Şti. ile davacı şirket arasında taşımacılık işinden kaynaklanmakta olan bir ticari iş ilişkisi mevcut olup davalı firma açık hesap ilişkisinden kaynaklanan ilişki nedeniyle davacı şirkete borçlandığını, davalının vadesi çok geçtiği halde borcunu ödememesi üzerine davacı davalıdan alacağını istediğini, davalının sürekli olarak davacı oyalaması üzerine davacı tarafça 09/09/2019 tarihinde İzmir 26. İcra Müdürlüğü'nün 2019/12634 Esas sayılı dosyası ile açık hesap ilişkisinden kaynaklanan alacağa istinaden ilamsız icra takibine başlanıldığını, ödeme emri davalı/borçluya 12/09/2019 tarihinde tebliğ edildiğini,

davalı/borçlu aylardır ödemediği borç aslının 11/09/2019 tarihinde banka yoluyla EFT yapmış olup 19/09/2019 tarihinde vekili aracılığıyla icra dosyasında yetkiye, takip konusu alacağa, işlemiş ve işleyecek tüm faize, faiz oranına, icra takip giderlerine itirazda bulunarak icra takibi durduğunu, davalının gerek yetki itirazı gerekse borca itirazı haksız ve kötüniyetli olduğunu belirterek davalının icra takibine yapmış olduğu haksız itirazın, 613,73 TL harç, 97,10 TL başvuru harcı ve masrafları ile ödeme emri gideri ve asıl alacak için hesaplanacak 3.000,00 TL icra karşı vekalet ücreti olmak üzere toplam 3.710,83 TL için itirazın iptaline,

bu miktar üzerinden hesaplanacak %20 den aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatına hükmedilmesine, yargılama giderleri ve avukatlık ücretinin davalı üzerine yüklenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

CEVAP

Davalı ... vekilinin dosyaya sunmuş olduğu 02/01/2020 tarihli cevap dilekçesinde özetle; davalı şirket tarafından dava ve takip konusu borcun ödendiğini, söz konusu borcun ödenmesinden sonra davacı tarafça İzmir 26. İcra Müdürlüğü'nün 2019/12634 Esas sayılı dosyası üzerinden cari hesap alacağına dayalı örnek 7 ödeme emri tebliğ alındığını, davacı tarafça her ne kadar borcun, takip açıldıktan sonra ödendiği iddia edilmekte ise de yetkisiz icra dairesinden diğer bir deyişle ortada geçerli bir icra takibi yok iken borç ödendiğinden geçersiz takibe ilişkin ferilerden davalı şirket sorumlu tutulamayacağını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İLK DERECE MAHKEMESİ KARARININ ÖZETİ

Mahkemece; "....6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunun 6.maddesinde genel yetkili mahkemenin davalı gerçek veya tüzel kişinin dava tarihindeki yerleşim yeri olduğu açıkça düzenlenmiştir. Somut olayda davalının Torbalı/İZMİR adresinde mukim olduğu anlaşılmaktadır. Söz konusu bu genel yetki kuralı icra takibinde icra dairesinin yetkisine ilişkin olarak ta uygulama alanı bulmaktadır.

Bu kapsamda icra takibinde de genel yetkili icra dairesi borçlunun yerleşim yerindeki icra dairesidir. Anılan yasal düzenleme ve somut olay birlikte değerlendirildiğinde davacı icra takibini yetkisiz İzmir 26. İcra Müdürlüğünde başlatmıştır. Oysa söz konusu takip Torbalı İcra Dairelerinde başlatılmalıdır. Şu halde İzmir 26.İcra Müdürlüğü takip bakımından yetkisizdir.

Davalı tarafça icra takibine yapılan itirazda ayrıca ve açıkça icra dairesinin yetkisine de itiraz edilmiş, yetkili icra dairesi de gösterilmiştir. Bu durumda öncelikle bu husus mahkememizce tartışma konusu yapılmış ve az önce değinilen yasal düzenleme ve kabuller kapsamında İzmir 26. İcra Müdürlüğünün yetkisiz olduğu mahkememizce kabul edilmiştir. İtirazın iptali davalarında geçerli bir icra takibi bulunması dava şartıdır.

Somut olayda ise yetkisiz icra dairesinde yapılan ve süresinde yetki itirazında bulunulan geçersiz bir icra takibi vardır. Bu itibarla davanın reddine..." şeklinde karar verildiği görülmüştür.

İSTİNAF NEDENLERİ

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; mahkemenin dava dilekçesine dahi okumadan genel yetki kuralına göre karar verdiğini, oysa dava dilekçesinde icra dairesinin yetkisinin açıklandığını, dava konusu alacağın faturalara dayalı bir miktar para borcuna ilişkin olduğunu, HMK'nın 10. maddesi ve TBK 89/1 maddesi uyarınca İzmir İcra Müdürlüğünün yetkili olduğunu ileri sürerek mahkeme kararının kaldırılmasına karar verilmesini talep ve istinaf etmiştir. HUKUKİ NİTELENDİRME,

DELİLLERİN VE İSTİNAF SEBEPLERİNİN DEĞERLENDİRİLMESİ

Dairemizce HMK'nın 355 maddesi kapsamında istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle ve kamu düzenine ilişkin hükümlerle sınırlı olmak üzere inceleme yapılmıştır.

Dava; İİK 67/2 uyarınca açılan itirazın iptali davasıdır.

Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 24/11/2016 tarihli ve 6763 Sayılı Kanun'un 41. maddesi ile değiştirilen 341/2 fıkrasında öngörülen kesinlik sınırı 3.000,00 Türk Lirasıdır. 6100 Sayılı HMK'nın ek 1. maddesi uyarınca 01/01/2021 tarihinden itibaren ise, bu sınır 5.880,00 Türk lirasıdır. Davacı tarafın istinafa konu ettiği miktarın 3.710,83 TL olması nedeniyle 25/02/2021 tarihli gerekçeli karar kesin niteliktedir.(Yargıtay 19. HD. 2019/2829 E ve 2019/4446 Karar sayılı ilamı da bu doğrultudadır.)

Somut olayda; mahkemece verilen karar kesin nitelikte olup, kesin olan kararlara karşı HMK'nın 346. maddesi hükmü uyarınca ilk derece mahkemesince istinaf dilekçesinin reddine karar verilebileceği gibi, HMK'nın 352. maddesi uyarınca yapılan ön inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince de bu yönde karar verilebilir. Bu karar usule ilişkin nihai karardır. Bölge Adliye Mahkemesince verilen bu usulden ret kararına karşı temyiz yolu da kapalıdır.(Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 05/01/2018 tarih, 2017/5397 esas ve 2018/5 karar sayılı ilamı bu yöndedir.)

Öte yandan; mahkemece verilen kararlara karşı tarafların hangi kanun yoluna ve hangi sürede başvuracağının tereddüde mahal vermeyecek şekilde belirtilmesi, bu belirlemenin tarafların iradesini yanıltmayacak bir şekilde doğru olarak yapılması gerekeceği, başka bir deyişle, verilen karar, ara ve ek kararlarda, yargı mercii tarafından hem kanun yolunun hem de kanun yoluna ilişkin başvuru süresinin tarafları hataya düşürmeyecek şekilde doğru olarak gösterilmesi gerekecektir.

Aksi takdirde, bu durumun tarafların haklarını arayabilmelerini zorlaştıracağı, dolayısıyla mahkemece verilen kararda kanun yolunun hatalı belirlenmesi durumunda, hatalı belirlemenin sonuçlarının taraflara yükletilmeyeceğinden gerek istinaf başvuru harcı ve gerekse istinaf karar harcının taraflardan tahsiline yer olmadığına karar vermek gerekmiştir.

Yukarıda açıklanan gerekçelerden HMK'nın 352. maddesindeki düzenleme gereğince mahkeme hükmünün kesin olması nedeniyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun usulden reddine karar verilerek aşağıdaki şekilde hüküm kurmak gerekmiştir.