KÜNYE
1. Ceza Dairesi 2009/5807 E., 2010/1205 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Mart 2010
Karar Metni
331 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Adam öldürmek ve izinsiz silah taşımak suçlarından ... ile ... hakkında verilen hüküm Dairemizce onanarak kesinleşmiş olup 01.06.2005 tarihinde 5237 sayılı Yasanın yürürlüğe girmesi nedeniyle yeniden duruşma açılarak Şadi'nin TCK.nun 81, 29, 62, 53/1-2-3, 6136 sayılı Kanunun 13/1, 59. maddeleri, ...'ın 81, 39, 29, 62, 53/1-2-3. Maddeleri gereğince hükümlülüklerine dair (BOYABAT) Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 09/05/2007 gün ve 21/21 sayılı kararın Yargıtay’ca incelenmesi hükümlü ... ile müdahil vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Katılanın, 6136 sayılı Yasaya Aykırılık suçundan kurulan hükmü temyize yetkisi bulunmadığından, hükümlü ... hakkında bu suçtan kurulan hükme yönelik katılan vekilinin temyiz isteminin CMUK.nun 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.
Hükümlü ... hakkında 765 Sayılı TCK.nun 448, 51/1, 59, 31, 33; hükümlü ... hakkında 765 Sayılı TCK.nun 448, 65/3, 51/2, 59, 31 maddeleri gereğince kurulup, Yargıtay 1. Ceza Dairesince ONANMAK suretiyle kesinleşen hükümlerden sonra yürürlüğe giren 5237 Sayılı TCK.nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddesi uyarınca, yeniden duruşma açılarak yapılan uyarlama sonucu bozmaya uyularak kurulan hükümlerde düzeltme nedeni dışında kanuna aykırı cihet görülmediğinden, katılan vekilinin lehe yasa tespitinde hata yapıldığına yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle.
Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 07.02.2006 gün ve 2006/10-11-12 sayılı kararında da açıklandığı üzere, uyarlama yargılaması sırasında yapılan yargılama giderlerinden hükümlü sorumlu tutulamayacağından, hüküm fıkrasının ilgili kısmında yer alan maktu ücreti vekalete ilişkin kısmın ve “mahkememizce yargılama gideri olarak yapılan 27.04.2001 tarihine kadar yapılan yargılama
Yargıtay 1. Ceza Dairesi, E. 2009/5807, K. 2010/1205, 2 Mart 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama