Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2010/1006 K.2011/8662

5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 86 ]

5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 87 ]

"İçtihat Metni"

Ünal'ı kasten öldürmeye teşebbüsten sanık Ömer'in yapılan yargılanması sonunda: Hükümlülüğüne ilişkin (Sincan Birinci Ağır Ceza Mahkemesi)'nden verilen 30.06.2009 gün ve 140/115 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi sanık müdafii ve müdahil vekili taraflarından istenilmiş, sanık müdafii duruşma da talep etmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Dairemize gönderilmekle; kararda açıklanan nedenle duruşmasız olarak incelendi ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Mahkemece hükmolunan ceza süresine göre, sanık müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin CMK'nın 318. maddesi uyarınca reddine,

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın kasten öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdir ve tahrike ilişkin cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle kısmen reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin meşru savunmaya, suçun vasfına, tahrik nedeniyle yapılan indirimin az olduğuna, kazanılmış hak ilkesinin ihlal edildiğine, katılan vekilinin takdiri indirim ile haksız tahrik hükümlerinin uy-gulanmaması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak; sanığın, tabancayla, hayati bölgeleri hedef alarak 9-10 el ateş ettiği, atışlardan bir kısmı göğüs, kol ve bacak bölgelerine isabet eden mağdurun, mide, ince bağırsak, diyafragma, böbrek ve akciğer yaralanmaları nedeniyle hayati tehlike geçirdiği, sol nefrektomi (böbreğin alınması) nedeniyle organlarından birinin işlevini yitirdiği, sol 3. metekarp ve ulna distal parçalı kırıkların hayat fonksiyonlarını orta 3. derecede etkileyecek nitelikte olduğu olayda;

Kasten yaralamanın kişinin duyularından veya organlarından birinin işlevinin yitirilmesine neden olması ve bu suçun silahla işlenmesi halinde öngörülen hapis cezasının sekiz yıldan az olamayacağı; olayımızda olduğu gibi, bir yıldan üç yıla kadar hapis cezası öngören TCK'nın 86/1. maddesi uyarınca temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmayı gerektiren nedenlerin bulunması halinde bu cezanın üst sınırının oniki yıl onsekiz aya kadar ulaşabileceği (TCY'nin 86/1, 86/3-e, 87/2-b, 87/2-son); oniki yıl onsekiz ay hapis cezasının kasten yaralama suçları için öngörülen cezanın üst sınırı olduğu,

anılan sekiz yıl hapis cezasının bu cezanın yarısından (altı yıl dokuz aydan) fazla olduğu; kasten insan öldürmeye teşebbüs suçu için öngörülen cezanın, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığına göre, dokuz yıldan onbeş yıla kadar hapis cezası olduğu (TCY'nin 35/2); anılan suçlar arasında hiyerarşik bir denge (önem sırası, daha ağır bir ceza ile cezalandırmayı gerektirme hali) bulunduğu; uygulamada birliğin sağlanması için bu dengenin korunması gerektiği, 35. maddenin uygulanmasında esas alınması gereken tek "ölçüt"ün "meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı" olduğu.

35. madde uyarınca cezanın alt ve üst sınırlar arasında belirlenmesinde yargıca takdir hakkı tanınmış ise de, takdirde yanılgı bulunup bulunmadığını denetlemenin, uygulamada birliği sağlamakla görevli Yargıtay'a ait olduğu; "tehlike" sözcüğünün, büyük bir zarara ya da yok olmaya yol açabilecek bir durum ya da şey olarak, "zarar" sözcüğünün, bir şeyin, bir olayın yol açtığı kötü sonuç olarak, "hayati tehlike" kavramının, yaralama ile başlayan ve ölüme yol açabilen, tedavi ile düzelse bile kişiyi ölüme yaklaştırmış olan tablo olarak tarif edildiği;

bir olayda, olayımızda olduğu gibi, tehlike (atışların isabet etmemesi) ve zarar (yara meydana getirilmesi) hallerinin birlikte bulunmasının mümkün olduğu konuları gözönünde tutularak somut olaya bakıldığında. 35. madde uyarınca, meydana gelen tehlike ve zararın ağırlığına göre, cezanın üst sınırdan tayini gerektiği anlaşıldığı halde, oniki yıl hapis cezası verilerek eksik ceza tayini,