Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2010/1440 K.2010/3190

...'ü kasten öldürmeye teşebbüsten sanık ...'in yapılan yargılanması sonunda: Hükümlülüğüne, ... (....).....i silahla yaralamaktan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin (SİNCAN) Birinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 25/06/2009 gün ve 45/109 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle; incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-a) Sanık hakkında öldürmeye teşebbüs suçundan verilen ceza miktarına göre, sanık müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin reddine karar verilmiştir.

b) Sanık hakkında mağdure ...’ı silahla yaralama suçundan, 5271 sayılı CMK.nun 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kurulan hüküm, CMK.nun 231/12. maddesine göre itiraza tabi bulunduğundan, itiraz merciince bir karar verilmesi amacıyla dosyanın incelenmeksizin, CMK.nun 264. madde hükmü dikkate alınarak mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE karar verildi.

c) Hüküm fıkrasındaki “cinsel saldırı suçu yönünden oybirliğiyle, kişi hürriyetinden yoksun kılma suçundan oy çokluğu ile “ ibaresinin yazım hatası olduğu değerlendirilmiştir,

2-a) Sanığın, tabancayla yaptığı atışlar sonucu mağdur ...’ı sol uyluk, sağ uyluk ve batın bölgesinden toplam dört isabetle, akciğer, dalak, barsak, diafragma, peronal sinir, superfisial femoral arter ve ven yaralanmasına, 8. kaburgada ve femurda hayat fonkiyonlarını ağır (5) derecede etkileyecek nitelikte kırıklara ve yaşamsal tehlike geçirmesine neden olacak şekilde yaraladığı olayda; teşebbüs nedeniyle 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören 5237 sayılı TCK.nun 35. maddesi ile uygulama yapılırken, meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alınarak üst sınıra yakın bir ceza yerine 10 yıl hapis cezasına hükmedilmesi,

b) Polis memuru olan sanığın, kendisine görevi gereği verilen tabancayı suçta kullanması nedeniyle, hakkında tayin olunan cezanın 5237 sayılı TCK.nun 266. maddesi ile arttırılması gerektiğinin düşünülmemesi,

Aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.