Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2010/1898 K.2010/2937

Kasten adam öldürme ve ruhsatsız silâh taşıma suçlarından Elbistan Ağır Ceza Mahkemesinin 23.12.1982 tarihli ve 1979/72 esas, 1982/286 sayılı kararı ile müebbet ağır hapis ve 10 gün hücre hapsi cezası ile cezalandırılmasına karar verilen hükümlü O..

A..'un, Niğde Ağır Ceza Mahkemesinin 13.04.1991 tarihli ve 1991/259 müteferrik sayılı kararı ile 13.04.1991 tarihinden itibaren şartla tahliyesini müteakip, deneme süresi içinde 06.01.1997 tarihinde işlemiş olduğu silâh ticareti yapmak suçundan dolayı Elbistan Ağır Ceza Mahkemesinin 24.03.1999 tarihli ve 1997/11 esas, 1999/42 sayılı kararı ile 6 yıl 3 ay ağır hapis cezası ve 4.837.500 Türk lirası ağır para cezası ile cezalandırılması sebebiyle hakkındaki şartla salıverme kararının geri alınarak,

ikinci suçun işlendiği 06.01.1997 tarihi ile bihakkın tahliye tarihi olan 02.05.2015 tarihleri arasındaki sürenin aynen infazına ilişkin anılan Mahkemenin 26.09.2000 tarihli ve 2000/162 müteferrik sayılı kararının ardından, hükümlünün 18.10.2009 tarihinden itibaren şartla tahliyesine karar verilmesi talebinin reddine, hükümlünün şartla tahliye tarihinin 18.10.2019, bihakkın tahliye tarihinin 18.07.2023 olarak belirlenmesine dair aynı Mahkemenin 16.10.2009 tarihli ve 2009/218 değişik iş sayılı kararına yapılan itirazın kabulüne, Elbistan Ağır Ceza Mahkemesinin 16.10.2009 tarihli ve 2009/218 değişik iş sayılı kararının kaldırılmasına,

hükümlünün 18.10.2009 tarihinden geçerli olmak üzere şartla tahliyesine, bihakkın tahliye tarihinin 18.07.2023 olarak tespitine dair Malatya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 22.10.2009 tarihli ve 2009/804 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05.02.2002 tarihli ve 2002/6–41–155 sayılı ve Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 16.06.2003 tarihli ve 2003/2212–1393 sayılı kararlarında belirtildiği üzere, hükümlülerin, şartla salıvermenin geri alınmasıyla aynen infaz edilecek bakiye ceza yönünden, 4616 sayılı Kanun ile öngörülen on yıllık özel ve koşullu indirimden yararlanabilmesi için, gerek aynen infazı gereken cezanın ilişkili olduğu suçun ve gerekse şartla salıvermenin geri alınmasına neden sayılan suçun zaman ve suç türü itibarıyla 4616 sayılı Kanun kapsamında olması gerektiği cihetle,

hükümlünün ikinci işlemiş olduğu 6136 sayılı Kanun'un 12. maddesinde düzenlenen silâh ticareti suçunun 4616 sayılı Kanun kapsamında kalmadığı, dolayısıyla hükümlünün 10 yıllık indirimden yararlanamayacağı cihetle, itirazın reddine karar vermek gerekirken yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediğinden Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü’nün 04.03.2010 tarih ve B.03,0.CİG0.00.00.04–105–46–8515–2009.2173/12843 sayılı istemlerine dayanılarak anılan kararın, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi gereğince kanun yararına bozulmasına ilişkin,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 23.03.2010 tarih ve 54501 sayılı tebliğnamesine bağlı dosyası Dairemize gönderilmekle okundu, gereği konuşulup düşünüldü:

TÜRK MİLLETİ ADINA

I.) O l a y :

Hükümlü O.. A.. hakkındaki dosya kapsamından:

1.) Elbistan Ağır Ceza Mahkemesinin 23.12.1982 tarihli ve 1979/72 esas, 1982/286 sayılı kararıyla, kasten insan öldürmek ve 6136 sayılı Yasaya aykırı eylemde bulunmak suçlarından müebbet ağır hapis ve 10 gün hücrede çektirilecek süreli hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verildiği ve bu suçundan 13.04.1991 tarihinden geçerli olarak koşullu salıverildiği;

2.) Deneme süresi içinde 06.01.1997 tarihinde işlemiş olduğu silâh ticareti yapmak suçundan dolayı Elbistan Ağır Ceza Mahkemesinin 24.03.1999 tarihli ve 1997/11 esas, 1999/42 sayılı kararıyla 6 yıl 3 ay ağır hapis cezası ve 4.837.500 Türk lirası ağır para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği;

3.) Elbistan Ağır Ceza Mahkemesinin 26.09.2000 tarihli ve 162 müt. sayılı kararıyla koşullu salıverilmesinin 06.01.1997 – 02.05.2015 tarihleri arasında geri alındığı;

4.) Elbistan Ağır Ceza Mahkemesinin 16.10.2009 tarihli ve 2009/218 D. İş sayılı hükmüyle, 4616 sayılı Yasa hükümlerinden yararlanması isteminin reddine karar verildiği;

5.) Malatya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 22.10.2009 tarihli ve 2009/804 D. İş sayılı kararıyla, anılan karara yönelik itirazın kabulüyle bu suçlardan 4616 sayılı Yasa uyarınca 10 yıllık indirimden yararlandırılmasına karar verildiği:

Anlaşılmıştır.

II.) Kanun yararına bozma istemine ilişkin uyuşmazlığın kapsamı:

Kanun yararına bozma isteminin kapsamı: “4616 sayılı Yasayla öngörülen on yıllık indirimin uygulanabilmesi için, gerek aynen infazı gereken cezanın ilişkili olduğu suçun ve gerekse koşullu salıvermenin geri alınmasına neden sayılan suçun zaman ve suç türü itibarıyla 4616 sayılı Yasa kapsamında olması gerektiğinden, hükümlünün ikinci işlemiş olduğu 6136 sayılı Kanun'un 12. maddesinde düzenlenen silâh ticareti suçunun 4616 sayılı Yasanın kapsamında bulunmadığından itirazın kabulüne ilişkin Mahkeme kararının yerinde olmadığına ve bozulmasına ilişkindir.

III.) Hukuksal değerlendirme:

4616 sayılı Yasanın 4758 sayılı Yasa ile değişik hükümleri uyarınca yapılan değerlendirme sonucunda, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05.2.2002 tarih ve 2002/6–42–156 sayılı kararı da göz önünde bulundurularak:

Koşullu salıverme kararının geri alınması ile aynen infazına karar verilen ilk suçun cezasının tümü ile koşullu salıverilme kararının geri alınmasına neden olan ikinci suç için 647 sayılı Yasanın 19 ve ek 2. maddeleri uygulanarak belirlenecek infazı gereken cezanın toplamı üzerinden 10 yıl sürenin indirilmesinden sonra kalan sürenin çektirilmesi gerekmektedir.

Bu ilke bağlamında somut olay değerlendirildiğinde:

Hükümlünün, deneme süresi içinde işlediği ve koşullu salıverilmesi kararının geri alınmasına neden olan 6136 sayılı Yasanın 12/1. maddesi tanımlanan silah ticareti suçunu oluşturduğu ve 4616 sayılı Yasa kapsamında bulunmadığından, yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda 10 yıllık özel ve koşula bağlı indirimden yararlanması olanağı yoktur.

Bu nedenlerle, kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden, Malatya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 22.10.2009 tarihli ve 2009/804 D. İş sayılı hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

IV.) Sonuç ve karar: