KÜNYE
1. Ceza Dairesi 2010/2478 E., 2013/3047 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 10 Nisan 2013
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Suç
- Kasten yaralama, 6136 sayılı Yasaya aykırılık
- Hüküm
- 5237 sayılı TCK.nun 86/1,3-e, 87/1-d, 62, 53, 6136 sayılı Kanunun 13/1.maddeleri uyarınca; 5 yıl hapis ve 500 TL. adli para cezaları ile cezalandırılmasına.
Karar Metni
307 kelime·2 dk okuma
1-Sanık ... hakkında 6136 sayılı Yasanın 15/son fıkrasına aykırılık suçundan verilen doğrudan, 500 TL adli para cezasına ilişkin mahkumiyet kararı, 02/09/2009 olan hüküm tarihi itibari ile yürürlükte bulunan 3842 sayılı Yasanın 28. maddesi ile değiştirilen 1412 sayılı CMUK.nun 305/2. fıkrası uyarınca kesin nitelikte olup, temyizi mümkün olmadığından, sanık ... müdafiinin ilgili hükmün vasfına da yönelik olmayan temyiz talebinin CMUK.nun 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.
2-Sanık ... hakkında mağdur ...'a yönelik nitelikli kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmü yönünden;
Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ... hakkında mağdur ...'a yönelik nitelikli kasten yaralama suçunun sübutu kabul, oluşa ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdiri indirim nedeninin niteliği ve haksız tahrik nedeninin bulunmadığı takdir kılınmış, sanığın savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde düzeltme nedeni dışında herhangi bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin bir sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile;
Hak yoksunlukların uygulanmasına ilişkin hüküm fıkrasında, sanığın, TCK.nun 53/1-c bendinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık
haklarından şartlı salıverilme tarihine kadar, aynı maddenin 1-a,b,c,d ve e bendindeki diğer haklardan cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,
Yasaya aykırı olup, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, CMUK.nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,
Yargıtay 1. Ceza Dairesi, E. 2010/2478, K. 2013/3047, 10 Nisan 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama