Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2010/2878 K.2013/3026

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık Erdal'ın, mağdurlar Hüseyin ve Muhammed'e yönelik eylemleri ile 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde, 6136 sayılı Yasaya aykırlık suçunun niteliği tayin, mağdur Hüseyin'i silahla kasten yaralama suçu açısından tahrike ve takdire, sanığın diğer suçları açısından takdire ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin derecesi ve niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin sübuta yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

Oluşa ve dosya kapsamına göre, mağdur Hüseyin'in, olay günü bir grup arkadaşıyla birlikte, tanık Turan'ı bulmak için sanığa ait işyerine gittiği, bu gruptan müşterilerin rahatsız olduğunu ileri süren sanık Erdal ve kardeşi

Nihat'ın mağdur Hüseyin'e geldiği grupla birlikte işyerinden çıkmasını söyledikleri bu nedenle grupta bulunanların Nihat'ı işyerinin önünde darp etmeye başlamaları üzerine, sanık Erdal'ın tabanca ile hedef gözetmeksizin yere doğru ateş etmeye başladığı, yerden seken kurşunlardan birinin mağdur Hüseyin'in başının arkasına isabet ettiği, saçlı deri cilt altında kalan merminin mağdurun yaşamını tehlikeye sokmadığı, ancak basit bir tıbbi müdahale ile giderilemeyecek nitelikte yaralanmaya neden olduğu, diğer merminin ise mağdur Muhammed'in sol kulağına isabet ederek, mağduru basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralanmasına neden olduğu olayda;

a) Sanığın, kalabalık olan kavga ortamında, hedef gözetmeksizin yere doğru yaptığı atışlar sırasında, etrafta bulunan mağdur Hüseyin ve Muhammed'in de isabet alıp yaralanabileceklerini yada ölebileceklerini öngörebilecek durumda olduğu halde, ateş ederek mağdurları yaralaması eyleminin, olası kastla yaralama suçunu oluşturduğu kabul edilerek, sanığın cezasından TCK.nun 21/2.maddesi uyarınca indirim yapılması gerektiğinin düşünülmemesi,

b) 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesi uyarınca belli hakları kullanmaktan yoksun bırakılan sanık hakkında, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından getirilen kısıtlamanın, 53. maddenin 3. fıkrası uyarınca şartla salıverilme tarihine kadar geçerli olduğunun kararda gösterilmemesi;