Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2010/2945 K.2010/6887

Korku, panik yaratacak şekilde ateş etmekten, tehditten ve izinsiz silah taşımaktan sanık B.. G.., suç üstlenmekten sanık İ. Ö., izinsiz silah taşımaktan sanık S. Ç.'ın yapılan yargılanmaları sonunda: hükümlülüklerine ilişkin (BERGAMA) Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 27.12.2006 gün ve 221/287 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanıklar müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-Sanık B.. G..’nin tehdit, genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması ve 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçları yönünden; Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık B.. G..’nin suçlarının sübutu kabul, oluşa ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçunun niteliği tayin, cezayı azaltıcı takdiri indirim sebebinin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmediğinden, sanık müdafiinin bir sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle;

a-Sanık Bülent’in kendisinden 8-10 metre uzakta bulunan mağdur Ali Rıza’yı ilçe merkezinde kamuya açık alanda mağdura ismi ile seslendikten sonra tehdit amacıyla silahla ateş ettiği olayda; sanığın eyleminin tehdit suçu yanında genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçunu da oluşturduğu, ancak.

5237 sayılı TCK.nun 170 maddesinde, eylemin bir başka suçu oluşturması halinde ayrıca cezalandırılacağına ilişkin bir düzenlemeye yer verilmediğinden, Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulu’nun 26.12.2006 günlü, 2006/8-317-2006/319 sayılı kararında da açıklandığı gibi, sanığın 5237 sayılı TCK.nun 44. maddesi bağlamında en ağır cezayı gerektiren suçtan cezalandırılmasıyla yetinilmesi gerekirken, hem tehdit suçundan hem de genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan cezalandırılması,

b-Sanığın tekerrüre esas alınan Dikili Asliye Ceza Mahkemesi tarafından verilen 1992/6 Esas, 1992/25 Karar sayılı, 09.12.1992 tarihinde kesinleşip, 15.05.2001 tarihinde infaz olunan mahkumiyet kararı ile ilgili uyarlama yapılıp yapılmadığı araştırıldıktan sonra 5237 sayılı TCK nun 58. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı yönünde değerlendirme yapılması gerektiğinin düşünülmemesi,

c-5237 sayılı TCK.nun 53. maddesi uyarınca belli hakları kullanmaktan yoksun bırakılan sanık hakkında kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından getirilen kısıtlamanın, 53. maddenin 3. fıkrası uyarınca şartla salıverilme tarihine kadar geçerli olabileceğinin gözetilmemesi,

2-Sanık S.Ç.’ın 6136 sayılı Kanuna muhalefet, sanık İ. Ö.’nın başkasının suçunu üstlenme suçları yönünden;

Hüküm tarihinden sonra yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ve 6008 sayılı Yasanın 7. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231. maddesi uyarınca sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinin gerekmesi,