KÜNYE
1. Ceza Dairesi 2010/3614 E., 2013/2497 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 26 Mart 2013
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Suç
- Kasten yaralama, konut dokunulmazlığının ihali
- Hüküm
- 1-Sanık ... hakkında kasten yaralama, sanık ... kasten öldürmeye teşebbüs ve konut dokunulmazlığının ihali suçlarından beraatlerine.
Karar Metni
271 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
2-...; a-TCK.nun 86/2, 86/3-e, 62, 52 maddeleri uyarınca 3000 TL adli para cezası - Erkan'a yönelik olarak - 2-TCK.nun 151/1, 62, 52 maddeleri uyarınca 2000 TLadli para cezası - ...'ya yönelik olarak b-TCK.nun 86/1, 86/3-e, 62, 53/1 maddeleri uyarınca 1 sene 3 ay hapis cezası - Volkan'a yönelik olarak- c-TCK.nun 86/1, 86/3-e, 87/3, 62, 53/1 maddeleri uyarınca 3 sene 6 ay 15 gün hapis cezası - Erkan'a yönelik olarak - d-TCK.nun 116/4, 119/1-a, 62, 53/1 maddeleri uyarınca 1 sene 8 ay hapis cezası.
TÜRK MİLLETİ ADINA
1-Sanık ... hakkında mağdur ...'ye yönelik mala zarar verme suçundan hükmolunan adli para cezası CMUK.nun 305.maddesi gereğince miktar itibariyle kesin olduğundan, sanık müdafiinin temyiz isteminin CMUK.nun 317. maddesi gereğince reddine karar verilmiştir. 2-Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...’in mağdur ...'a yönelik “kasten yaralama”, mağdur ...’a yönelik kasten yaralama", mağdur ...’a yönelik “ kasten yaralama", “ konut dokunulmazlığını ihlal “ suçlarının sübutu
kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, takdiri indirim nedeninin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, sanık ... hakkında kasten öldürmeye teşebbüs ve konut dokunulmazlığını ihlal, sanık ... hakkında kasten yaralama suçlarından açılan davalarda elde edilen delillerin her türlü kuşkudan uzak, mahkumiyetlerine yeter, kesin ve inandırıcı nitelik ve derecede bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek beraatlerine hükmolunmuş,incelenen dosyaya göre kurulan hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafıinin bir nedene dayanmayan, Cumhuriyet Savcısının suç vasfına,
Yargıtay 1. Ceza Dairesi, E. 2010/3614, K. 2013/2497, 26 Mart 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama