Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2010/6235 K.2011/2370

...'i kasten öldürmekten sanık ...'in yapılan yargılanması sonunda: Hükümlülüğüne ilişkin (...) Üçüncü Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 27.05.2010 gün ve 240/151 sayılı hüküm resen temyize tabi olmakla beraber Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından da istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'in kasten öldürme suçunun sübutu kabul, oluşa ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, tahrike ilişen cezayı azaltıcı sebebinin derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde düzeltme nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş bulunduğundan, sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ve duruşmalı incelemede yetersiz gerekçeye, eksik incelemeye, sübuta, suç niteliğine, tahrikin derecesinde, TCK 62 maddesinin uygulanması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

sanık hakkında belli haklardan yoksun bırakılmasına dair uygulama yapılırken TCK.nun 53/1-c maddesindeki haklar kullanmaktan aynı yasanın 53/2 maddesi uyarınca hapis cezasının infazının tamamlanıncaya kadar velayet, vesayet ve kayyımlık yetkisini kendi alt soyu üzerinde kullanmaktan ise koşullu salıverme tarihine kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gereğinin gözetilmemesi yasaya aykırı ise de, bu husus yeniden yargılama yapmayı gerektirmediğinden, CMUK.nun 322 maddesinin tanıdığı yetkiye dayanılarak.

TCK 53. Maddenin uygulandığı bölümün hüküm fıkrasından çıkartılarak yerine, "sanık hakkında hükmolunan hapis cezasının kanuni sonucu olarak 5237 sayılı TCK.nun 53/1-a,b,c,d,e maddesinde belirtilen hakları kullanmaktan aynı yasanın 53/2 maddesi uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından getirilen kısıtlamanın ise 53 maddenin 3 fıkrası uyarınca şartla salıverilme tarihine kadar geçerli olduğunun hüküm