Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2010/6593 K.2013/2203

Sanık Cafer hakkında kardeşini kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hükmün incelenmesinde; Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş, Ancak;

Oluşa ve dosya kapsamına göre; şizoaffektif bozukluk adlı akıl hastalığı olan mağdur Veysel'in, olaydan bir kaç gün önce İstanbul'dan kardeşi olan sanık Cafer'in yanına geldiği, sanığın tedavi önerisini kabul etmeyen mağdurun, sanığın işyeri komşularını rahatsız etmesi ve İstanbul'a dönmek istememesi nedeniyle sanıkla tartıştıkları,olay günü, yine bu nedenle çıkan tartışma sırasında mağdurun, İstanbul'dan getirdiği ve sanık tarafından elinden alınarak işyerindeki çekmeceye konulan tabancayı almak üzere çekmeceye yöneldiği, bu durumu gören sanığın, mağdurdan önce davranarak tabancayı aldığı,

mağdurun da üzerinde taşıdığı bıçak ile sanığa saldırarak basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaraladığı,mağdurun,sanığı kovalayarak bıçaklı saldırısına devam etmesi üzerine sanığın tabanca ile ateş edip mağduru, biri batın bölgesine olmak üzere sol el, sağ uyluk, sol uyluk bölgerinden toplam beş isabetle yaraladığı olayda;

Akıl hastası olan mağdurun, sustalı bıçakla devam eden saldırısı karşısında, kendisini korumak ve saldırıyı defetmek için tabanca ile ateş eden sanığın, meşru savunma koşullarında hareket ettiği; ancak mazur görülebilecek bir heyecan, korku ve telaş sonucu meşru savunmada sınırı aştığı anlaşıldığı halde, hakkında TCK.nun 27/2 ve CMK.nun 223/2-c maddeleri uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi yerine, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek TCK.nun 82/l-d, 35, 29, 62 maddeleri ile hüküm kurulması,