Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2010/69 K.2013/1909

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık H.. B..'nun kasten yaralama eyleminin sübutu kabul, cezayı azaltıcı tahrik ve takdiri indirim sebebinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip kısmen reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmediğinden, sanık müdafiinin sübuta, lehe hükümlerin uygulanmadığına, Cumhuriyet Savcısının haksız tahrik bulunmadığına yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

1-Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 12.02.2008 gün ve 2008/3-25-22 sayılı kararında açıklandığı üzere; yaralama eyleminde kullanıldığı kabul edilen sopanın doğurduğu sonuçlar da gözetildiğinde, 5237 sayılı TCK'nun 6. maddesi 1/f fıkrası kapsamında saldırı ve savunmada kullanılmaya elverişli mahiyette olduğu anlaşılmakla, silah olarak kabulü ile 5237 sayılı TCK.nun 86/1.maddesi uyarınca belirlenen cezanın 86/3-e maddesi uyarınca artırılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sanığın mağdura sopayla vurmak suretiyle, kafada çökme kırığına ve yaşamsal tehlike geçirmesine neden olacak şekilde yaraladığı olayda; 5237 sayılı TCK.nun 44. maddesi gereğince aynı eylem nedeniyle oluşan birden fazla neticesi sebebiyle ağırlaşan yaralamada sanığın, en ağır netice doğuran artırım nedeninden sorumlu tutulması gerektiği, bu nedenle, hakkında 87/1-d maddesinin uygulanması halinde ayrıca aynı kanunun 87/3 maddesiyle artırım yapılamayacağı, kemik kırığının ancak teşdit nedeni sayılabileceği gözetilmeksizin, 87/3.maddesi uyarınca da artırım yapılması suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

3-Sanığın adli sicil kaydına ve dosyaya getirtilen onaylı ilam örneğine göre, Siverek Ağır Ceza Mahkemesinin 30.01.1997 tarih ve 62-9 sayılı ilamı ile kasten öldürme suçundan 765 sayılı TCK.nun 448, 51/1, 59. maddeleri gereğince verilen 15 yıl hapis cezasının 16.06.1997 tarihinde kesinleştiği ve tekerrüre esas olduğu halde, sanık hakkında TCK 58. madde hükmünün uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi