KÜNYE
1. Ceza Dairesi 2011/1424 E., 2011/4433 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 12 Temmuz 2011
Karar Metni
280 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
...'i kasten öldürmekten sanık ...'ın yapılan yargılanması sonunda: Hükümlülüğüne, diğer sanık ...'ın beraatine ilişkin (...) Birinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 24.03.2010 ve 364/143 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii ile müdahil vekili taraflarından istenilmiş, sanık müdafii duruşma da talep etmiş ve hüküm kısmen resen de temyize tabi bulunmuş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: sanığın duruşmaya müdafii göndermemesi nedeniyle duruşmasız, müdahilin teyizi üzerine incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, tahrike ve takdire ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, sanık ... yönünden elde edilen delillerin mahkumiyete yeter derece ve nitelikte bulunmadığı mahkemece kabul ve takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde düzeltme nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin meşru savunma olduğuna, tahrikin derecesine, katılan ...'ın eksik incelemeye, suç vasfına, tahrik bulunmadığına,
takdiri indirim uygulanmaması gerektiğine, Necdet hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine dayanan, katılan ...'nin bir sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,
Ancak;
Hüküm fıkrasında 5237 sayılı TCK.nun 53 maddesi gereğince hak yoksunluğuna karar verilirken uygulanacağı sürenin belirtilmemesi yasaya aykırı görülmekle beraber bu husus yeniden yargılanmayı gerektirmediğinden, CMUK.nun 322 maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasının 5237 sayılı TCK.nun 53 maddesinin uygulandığı "sanığın, 5237 sayılı TCY.nın 53 maddesinin 1. fıkrasının a, b, c, d, e bendlerinde belirtilen haklarından,
Yargıtay 1. Ceza Dairesi, E. 2011/1424, K. 2011/4433, 12 Temmuz 2011 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama