Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2011/2669 K.2011/3045

Adam öldürmek ve hırsızlık suçlarından sanık S.. S.. hakkında verilen hüküm Dairemizce onanarak kesinleşmiş olup 01.06.2005 tarihinde 5237 sayılı Yasanın yürürlüğe girmesi nedeniyle yeniden duruşma açılarak TCK.nun 81/1,62/1,765 sayılı TCK.nun 491/3,523/1,59/2 maddeleri gereğince hükümlülüğüne dair (ERZİNCAN) Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 09/11/2010 gün ve 101/133 sayılı kararın Yargıtay’ca incelenmesi hükümlü müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Hükümlü S.. S.. hakkında 765 Sayılı TCK.nun 448, 59, 31, 33, 491/3, 523/1, 59/2 maddeleri gereğince kurulup, Yargıtay 1. Ceza Dairesince ONANMAK suretiyle kesinleşen hükümden sonra yürürlüğe giren 5237 Sayılı TCK.nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddesi uyarınca yeniden duruşma açılarak yapılan uyarlama sonucu verilen hükümlerde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmediğinden, hükümlü müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

1-Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03/06/2008 tarih 2008/1-89-158 sayılı kararında açıklandığı üzere; uyarlama yargılaması sonucu kurulacak mahkumiyet hükmünün gerekçesinde, 5271 sayılı Yargılama Yasası'nın 230, maddesine uygun olarak, suç oluşturduğu kabul edilen eylemin gösterilmesi ve bunun nitelendirilmesinin yapılması gerektiği gözetilmeksizin, Anayasa'nın 141, 5271 sayılı CMK.nun 34 ve 230 maddelerine aykırı olarak hükmün gerekçesiz bırakılması;

2-Kabule göre de;

a)Hırsızlık suçunda; 765 sayılı TCK.na göre verilmiş ve kesinleşmiş hükmün, kabule göre de 5237 sayılı TCK ile kurulacak hükme göre lehe olduğu tespit edildiği takdirde, "uyarlama isteminin reddine" karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, infazda çelişki ve tereddüt oluşturacak biçimde 765 sayılı TCK.nu ile kesinleşen hükmün yeniden kurulması;

b)Lehe olan yasanın belirlenmesi için yapılan uyarlama yargılaması, yasa gereği zorunlu olup, yargılama giderlerinin hükümlüye yüklenemeyeceğinin gözetilmemesi;