Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2011/3919 K.2011/3847

Eşi S..(U.) Ü.'ı yaralamaktan sanık Y.. U..'ın bozma üzerine yapılan yargılanması sonunda: hükümlülüğüne ilişkin (KOCAELİ) Birinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 21/10/2010 gün ve 130/387 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1)Mahkemece suç niteliğinin eşini kasten yaralama olarak kabul edilmesi ve kabul edilen bu niteliğe göre uygulanan 765 sayılı TCK.nun 456/2 maddesindeki cezanın alt sınırı dikkate alınarak, sanığın savunmasının talimatla alınmasında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, aksi yöndeki görüşle bozma isteyen tebliğnamedeki düşünce benimsenmemiştir.

2)Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın eşini kasten yaralama suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ve tahrike ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle kısmen kabul kısmen reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin teşdiden ceza tayininin yersizliğine ve tahrike ilişkin indirim miktarına yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

765 sayılı Türk Ceza Kanununda sadece icra hareketlerinin devamı aşamasında kabul edilen gönüllü vazgeçme, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda icra hareketlerinin bittiği ancak neticenin meydana gelmediği olaylar bakımından da öngörüldüğü dikkate alınarak hükmün gerekçe bölümünde sanık hakkında gönüllü vazgeçmeye ilişkin 5237 sayılı TCK.nun 36. maddesinin uygulanması koşullarının bulunduğu kabul edildiği halde, anılan madde yollamasıyla 5237 sayılı TCK.nun 86/1,86/3-a-e,87/1-d,29,62 ve 53 maddeleri uyarınca hüküm kurulması yerine 765 sayılı TCK.nun 456/2,457/1,51/1,59/1 maddeleri uyarınca yazılı şekilde karar verilmesi,