Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2011/7070 K.2013/7157

1- Anayasa Mahkemesi’nin 07.10.2010 tarihinde yürürlüğe giren 23.07.2009 tarih ve 65-114 sayılı kararı ile Dairemizce'de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 13.12.2011 tarih ve 189/267 sayılı kararı dikkate alındığında hüküm tarihi itibariyle sanık ... hakkında mağdur ...'yı kasten yaralama suçundan TCK'nın 86/2, 62/1 ve 52/2. maddeleri gereğince verilen 2.000 TL. adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünün temyizi kabil bulunduğu anlaşılmakla, bu suç yönünden kurulan hükmün kesin olduğuna ilişkin tebliğnamedeki görüş benimsenmemiştir.

2- Sanık ... hakkında mağdurlar ... ve Gözde'yi kasten silahla yaralama, mağdur ...’yı kasten yaralama suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip kısmen reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde düzeltme nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin suç niteliğine, haksız tahrikin varlığına, verilen

cezalarda alt sınırdan uzaklaşılmaması gerektiğine yönelen, katılan ... vekilinin sanığa hürriyeti bağlayıcı ceza verilerek alt sınırdan uzaklaşılması ve TCK'nın 62. maddesinin uygulanmaması gerektiğine ilişen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle, sanık hakkında belli haklardan yoksun bırakılmasına dair uygulama yapılırken TCK'nın 53/1-c maddesindeki hakları kullanmaktan aynı yasanın 53/2. maddesi uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, velayet,

vesayet ve kayyımlık yetkisini sadece kendi alt soyu üzerinde kullanmaktan koşullu salıverme tarihine kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gereğinin gözetilmemesi ve suçta kullanılan mağdurlara ait bıçağın iadesi yerine müsaderesine karar verilmesi yasaya aykırı ise de, bu hususlar yeniden yargılama yapmayı gerektirmediğinden, CMUK'nun 322. maddesinin tanıdığı yetkiye dayanılarak.

TCK'nın 53. maddesinin uygulandığı bölümlerin hüküm fıkrasından çıkartılarak yerlerine, "sanık hakkında hükmolunan hapis cezasının kanuni sonucu olarak 5237 sayılı TCK'nın 53/1-a,b,c,d,e maddesinde belirtilen hakları kullanmaktan aynı yasanın 53/2. maddesi uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından getirilen kısıtlamanın ise 53. maddenin 3. fıkrası uyarınca şartla salıverilme tarihine kadar geçerli olduğunun hüküm fıkrasının mahsus bölümlerine eklenmesine ve "...