KÜNYE
1. Ceza Dairesi 2012/3622 E., 2014/780 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 17 Şubat 2014
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Suç
- Kasten yaralama
- Hüküm
- 5237 sayılı TCK.nun 86/1, 86/3-e, 87/1-d, 87/1-son, 29, 62/1, 53/1-a,b,c,d,e, 63. maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası.
Karar Metni
307 kelime·2 dk okuma
Sanık ...’in mağdur ... kasten yaralama, mağdur ...kasten silahla yaralama suçları ile ilgili olarak CMK.nun 231/5 maddesi uyarınca verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar, CMK.nun 231/12.maddesine göre itiraz yoluna tabi olup, temyiz kabiliyeti bulunmadığından, mahallinde itiraz mercii tarafından gereği yapılmak üzere dosyanın bu suçlar yönünden inceleme yapılmaksızın itiraz merciine gönderilmek üzere CMK.nun 264. maddesi uyarınca Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
2- Sanığın kavga ortamında bıçakla mağdur Kenan’ı sol göğüs alt bölgesine vurup, sol hemopnömotoraksa, diafragma ve mide perforasyonuna, yaşamsal tehlike geçirmesine neden olacak şekilde yaraladığı olayda; meydana gelen tehlike ve zararın ağırlığı birlikte değerlendirilerek 1 yıldan 3 yıla kadar hapis cezası öngören TCK.nun 86/1.maddesinin uygulanması sırasında TCK.nun 61. maddesi dikkate alınarak temel cezanın sonuca etkili olacak şekilde alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi yerine yazılı şekilde 1 yıl hapis olarak belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz istemi bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
3- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...’in mağdur Kenan’ı kasten silahla yaralama suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, cezayı azaltıcı tahrik ve takdiri indirim
sebebinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip kısmen reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri ve düzeltme nedeni dışında isabetsizlik görülmediğinden, sanık müdafiinin bir sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle.
Yargıtay 1. Ceza Dairesi, E. 2012/3622, K. 2014/780, 17 Şubat 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama