Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2012/4149 K.2013/1142

1-Sanık Şehmus hakkında "mala zarar verme" suçundan verilen adli para cezası, miktarı itibarıyla, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 6217 sayılı Kanunun 23. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanunun 272. maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi gereğince kesin nitelikte olup temyizi mümkün olmadığından, sanığın temyiz isteminin, CMUK'nun 317. maddesi gereğince reddine karar verilmiştir. 2- Temyiz edenin sıfatı ve temyiz dilekçesinin içeriğine göre; sanıklar Bekir ve Murat yönünden "kasten öldürmeye teşebbüs", sanıklar Fehmi ve İbrahim yönünden "kasten öldürmeye teşebbüs suçuna yardım etme" suçlarından kurulan hükümlerle sınırlı olarak yapılan incelemede;

Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulunun 08/06/2010 gün, 2010/1-35-140 sayılı kararında da belirtildiği üzere, sanıklardan birisinin savunulmasının diğer sanık yönünden savunmada zaafiyet yarattığı durumlarda sanıklar arasında menfaat zıtlığının bulunduğunun kabulü gerektiğinden; sanıklardan Bekir'in, 10/06/2011 tarihinde yapılan keşifte, "sanık Fehmi'nin ateş ettiğini ve mağdur Mehmet'in vurulduğunu", 29/06/2011 tarihli duruşmada ise, olayı yapanın kendisi olduğunu, tabanca ile rastgele ateş ettiğini, başka kimsenin ateş etmediğini" beyan etmesi, sanıklar Bekir, Murat, Fehmi ve İbrahim müdafiinin, sanık Bekir'in bu beyanından sonra,

sanık Bekir'in ateş ettiğini, diğer sanıkların suçu işlemediklerini savunması karşısında; aynı olayda yargılanan ve suçu birlikte işledikleri iddia olunan sanıklar Bekir, Murat, Fehmi ve İbrahim arasında menfaat zıtlığı bulunduğu anlaşıldığı halde, sanıkların savunmalarının aynı müdafii tarafından yapılması suretiyle 5271 sayılı CMK'nun 152 ve 1136 sayılı Avukatlık Kanununun 38. maddelerine aykırı davranılması,