Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2012/5021 K.2013/7949

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık Ömer'in mağdur Enes'e yönelik eyleminin suçunun sübutu kabul, haksız tahrik ve takdiri indirim sebebinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçeler ile reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin meşru müdaafaya yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Oluşa ve dosya içeriğine göre; daha önce tartıştığı sanık Ömer’i suç tarihinde gören mağdur Enes'in, sanığı kolundan tutup çekerek konuşmak istediğini söylediği, başlayan tartışmanın kavgaya dönüşmesi üzerine birbirlerini darp ettikleri, kavganın hareketli ortamında sanığın mağdura bıçakla bir kez vurarak epigastrik bölgeden karaciğer yaralanmasına, iç kanamaya ve hayati tehlike geçirmesine neden olacak şekilde yaraladığı, engel bir durum olmadığı halde eylemini sürdürmeyerek kaçtığı olayda;

1) Eyleme bağlı kastın bıçakla kasten yaralamaya yönelik olduğu ve bu suçtan temel cezanın, TCK'nun 61. maddesine göre meydana gelen tehlike ve zararın ağırlığı dikkate alınarak TCK'nun 86/1. maddesi uyarınca, sonuca etkili olacak biçimde üst sınıra yakın şekilde belirlenmesi suretiyle hüküm kurulması gerektiği anlaşıldığı halde, suç vasfında hataya düşülerek öldürmeye teşebbüs suçundan hüküm kurulması,

2) Kabule göre ise;

a) Teşebbüs hükümlerini düzenleyen ve 13 ile 20 yıl arasında hapis cezası öngören 5237 sayılı TCK'nun 35. maddesinin uygulanması sırasında, meydana gelen tehlike ve zararın ağırlığı dikkate alınarak makul bir ceza tayini yerine, 13 yıl hapis cezasına hükmedilmesi,

b) Mağdur Enes'in haksız tahrik oluşturan eylemlerinin niteliği dikkate alındığında, cezanın dörtte birinden dörtte üçüne kadar indirilmesini öngören TCK'nun 29.maddesi uyarınca makul oranda indirim yapılması gerekirken 2/3 oranında indirim yapılmak suretiyle eksik ceza tayini,

c) Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının kanuni sonucu olarak, sanığın 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesi uyarınca, bu maddenin birinci fıkrasının a,b,c,d,e bentlerinde sayılan hakları TCK'nun 53/2. maddesi uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, TCK'nun 53/1-c maddesinde sayılan velayet, vesayet ve kayyımlık yetkilerini kendi altsoyu üzerinde kullanmaktan şartla salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerekirken, kendi altsoyu dışındaki kişiler üzerinde velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından kısıtlama getirilmemesi,