Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2012/5609 K.2013/6692

1- Sanığın 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçu ile ilgili olarak CMK.nın 231/5 maddesi uyarınca verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar, CMK.nın 231/12 maddesine göre itiraz yoluna tabi olup, temyiz kabiliyeti bulunmadığından, itiraz mercii tarafından itiraz üzerine gerekli değerlendirme yapılarak verilen karar da kesin olduğundan, sanık müdafiinin bu suça yönelen temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2- Sanığın mağdur ...’i, sağ omuz ön tarafta ve çene sağ tarafta olacak şekilde tabanca ile yaraladığı, yaralanması nedeniyle mağdurun hayati tehlike geçirmeksizin, basit bir tıbbi müdahale ile giderilemez ve yüzünde sabit iz oluştuğunun belirlendiği anlaşılmakla, teşebbüs nedeniyle 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören 5237 sayılı TCK.nın 35. maddesi uyarınca yapılan uygulama sırasında, zarar ve tehlikenin ağırlığı birlikte değerlendirilerek makul ceza belirlenmesi yerine oluşa uygun olmayacak şekilde 10 yıl hapis cezasına hükmedilerek eksik ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

3- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...’in kasten öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, tahrike ve takdire ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle

reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri ve düzeltme nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin delillerin takdirinde hata yapıldığına, vasfa, tahrik nedeniyle azami indirim uygulanması gerektiğine, meşru savunma koşullarının oluştuğuna vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

Sanığın kasten öldürme suçuna teşebbüsten verilen hapis cezasının kanuni sonucu olarak, “TCK.nın 53/1-a-b-d-e bendindeki hakları kullanmaktan cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, TCK.nın 53/1-c maddesindeki hakları kullanmaktan ise koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına” karar verilmesi bozmayı gerektirmekte ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden,

hüküm fıkrasının, "5237 sayılı TCK.nın 53/1-a,b,c,d,e maddesinde sayılan hak yoksunluklarının 53. maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar ve sanık hakkında kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından getirilen kısıtlamanın, 53. Maddenin 3. fıkrası uyarınca şartla salıverilme tarihine kadar geçerli olduğu” şeklinde değiştirilmesine karar verilmesi suretiyle CMUK’nın 322.