KÜNYE
1. Ceza Dairesi 2013/1104 E., 2013/4782 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 29 Temmuz 2013
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Suç
- Kasten öldürme
- Hüküm
- TCK.nun 81/1, 29/1, 62, 53 maddeleri uyarınca 14 yıl 2 ay hapis cezası,
Karar Metni
280 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Adli ara verme nedeniyle 5271 sayılı CMK.nun 331/3 maddesi gereğince yetkili Nöbetçi Ceza Kurulunca incelendi ve aşağıdaki karar tespit edildi.
TÜRK MİLLETİ ADINA
1) Sanık müdafiinin yasal süreden sonra olan duruşmalı inceleme isteminin CMUK'nun 318. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.
2) Sanık ... hakkında maktul ...'ı kasten öldürme suçundan açılan kamu davası ile ilgili olarak, maktulün çocukları ... ve... adına vekillerinin 26.03.2012 tarihli yazılı dilekçe ile davaya katılma istemini açıkça belirtmesine karşın bu konuda bir karar verilmediği anlaşılmış ise de.
Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 19.10.2010 tarih ve 2010/149-205 sayılı kararında belirtildiği üzere, ilk derece mahkemesinde ileri sürülüp karara bağlanmayan katılma isteklerinin, temyiz incelemesi sırasında herhangi bir inceleme ve araştırma yapılmasını gerektirmiyorsa, karara bağlanması mümkün olduğundan, 5271 sayılı CMK.nun 237/2 maddesi gereğince suçtan zarar gören maktulün çocukları ... ve... adına anneleri ...in velayeten kasten öldürme suçundan açılan kamu davasına katılan olarak kabulüne karar verilerek sanık ... hakkında maktul ...'ı kasten öldürme suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelemesinde;
Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ve tahrike ilişen cezayı azaltıcı sebeplerinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçeler ile kısmen kabul kısmen reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin suç vasfına, yasal savunma koşullarının varlığına, haksız tahrikin derecesine, katılanlar vekilinin haksız tahrik bulunmadığına,
Yargıtay 1. Ceza Dairesi, E. 2013/1104, K. 2013/4782, 29 Temmuz 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama