Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2013/4204 K.2013/5678

1-Mahkemece gerekçeli kararda 5237 sayılı Yasanın 7/2 ve 5252 sayılı Yasanın 9/3 maddeleri delaletiyle, suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK ile suç tarihinden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’dan hangisinin sanık hakkında daha lehe hükümler içerdiğinin her bir yasa ayrı ayrı uygulanarak somut bir şekilde tespiti gerektiği düşünülmemiş ve sanığa verilen cezadan 765 sayılı TCK.nun 62. maddesi uyarınca 1/3 oranda indirim yapıldığında 24 yıl hapis olarak belirlenen temel cezanın 16 yıl hapis olarak hesaplanması ve tespit edilen bu ceza miktarı üzerinden indirim yapılması gerektiği gözetilmemiş ise de;

uygulamanın CMUK.nun 326/son maddesi dikkate alınmak suretiyle yapıldığı gözetildiğinde; söz konusu hataların sonuca etkisi bulunmaması nedeniyle, tebliğnamedeki bu hususlara ilişen bozma düşüncesi benimsenmemiştir.

2-Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ün kasten öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilerek reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümde eleştiri nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin eksik incelemeye, sübuta, suç vasfına vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (ONANMASINA), 10/10/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.