Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2013/6040 K.2014/378

Sanık hakkında Bursa Ağır Ceza Mahkemesinin 10.10.2006 gün ve 2004/168, 2006/406 sayılı kararı ile verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın kesinleşmesiyle birlikte, baro tarafından atanan müdafiinin görevi sona erdiğinden, sanığın yeniden suç işlemesi nedeniyle yokluğunda yargılama yapılarak CMUK.nun 231/11. maddesi uyarınca verilen hükmün açıklanmasına ilişkin 13.12.2012 tarihli ek kararın, sanığın bizzat kendisine tebliği gerektiği ve evrak üzerinde yapılan incelemede 29.01.2013 tarihinde sanığa tebliğ edildiği anlaşılmakla, sanığın temyiz istemi süresinde kabul edilerek, sanık müdafiinin temyiz isteminin süre yönünden reddine ilişkin mahkemesince verilen 25.01.2013 tarihli kararın kaldırılmasına karar verilerek yapılan temyiz incelemesinde;

1-Sanık E.. U.. hakkında mağdur Erdoğan'ı kasten yaralama suçundan verilen adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükmü, Ceza Muhakemesi Yürürlük ve Uygulama şekli hakkında Kanunun, 6217 sayılı kanunun 26. maddesi ile eklenen geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olup, temyizi mümkün olmadığından sanığın bu suça yönelen temyiz isteminin CMUK.nun 317. maddesi uyarınca reddine,

2-Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık E.. U..'un mağdur Ahmet'e yönelik eyleminin sübutu kabul, tahrike ve takdire ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanığın Çocuk Koruma Kanunun 23. maddesi uyarınca belirlenen denetim süresinin dolduğuna ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

Oluşa ve dosya içeriğine göre, mağdurlar Erdoğan ile Ahmet'in kardeş oldukları, olaydan bir gün önce mağdur Erdoğan'ın, sanığa neden ters baktığını sorması üzerine, sanığın mağdur Erdoğan'ı darp ettiği, olay günü ise sanık ile mağdurların yolda karşılaştıkları, aralarında çıkan tartışma sonucu, sanığın bıçakla mağdur Ahmet'i 9. kot hizasından toraksa nafiz, 11. kot hizasından batına nafiz olacak şekilde iki isabetle yaraladığı, dalak ve diafragma yaralanması meydana getirerek,

yaşamsal tehlikeye neden olduğu olayda, suçta kullanılan aletin özelliği, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı dikkate alındığında sanığın eyleme bağlı ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu anlaşılmakla, lehe aleyhe yasa karşılaştırmasının 765 sayılı TCK.nun 448, 62, 51, 55/3, 59 maddeleri ile 5237 sayılı TCK.nun 81, 35, 5377 sayılı Yasanın 5. maddesi ile yapılan değişiklik öncesi 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca yapılarak, sonucuna göre sanık hakkında öldürmeye teşebbüs suçundan hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, suçun niteliğinde hataya düşülerek kasten yaralama suçundan hüküm kurulması,