Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2014/1934 K.2014/4899

1-Sanık hakkında hakaret suçundan verilen adli para cezasına ilişkin mahkumiyet kararı 5320 sayılı Yasanın 6217 sayılı Yasanın 26. maddesi ile eklenen geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olup, temyizi mümkün olmadığından, sanık müdafiinin temyiz talebinin CMUK.nun 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir. 2-Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın kasten öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nederleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan,sanık müdafiinin suç vasfına,vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Oluşa ve dosya kapsamına göre;sanığın kahvehanede oturmakta olan mağdura bıçakla bir kez vurarak pnömotaraksa, plevral efüzyona ve yaşamsal tehlike geçirmesine neden olacak şekilde yaralayarak öldürmeye teşebbüs ettiği olayda;

a-Teşebbüs nedeniyle TCK.nun 35. maddesi uyarınca yapılan uygulamada meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığına göre alt ve üst sınırlar arasında makul bir ceza tayini yerine, 14 yıl hapis cezası tayin edilerek fazla ceza tayini,

b-Mağdur Murat'ın ilk ifadesinden itibaren olay sırasında yanında olduğunu bildirdiği tanıklar A. K. ve E. Ö.'in duruşmaya çağrılarak olayın başlangıcı konusunda dinlenilmelerinden sonra, sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiği düşünülmeyerek eksik araştırma ile hüküm kurulması,