Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2014/3112 K.2014/4500

1) Sanık ....’ın mağdur ...’i kasten öldürme suçuna teşebbüsten kurulan hükümde;

a) 765 sayılı TCK uyarınca yapılan uygulama sırasında, sanığın eyleminin tam teşebbüs aşamasında kalması nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 62.maddesi uyarınca cezadan 1/6 ilâ 1/3 oranında indirim yapılması yerine, 1/2 ilâ 2/3 oranında indirim öngören 61.maddesi uyarınca 1/2 oranında indirim yapılması,

b) 5237 sayılı TCK ile 765 sayılı TCK’nın olayla ilgili bütün hükümlerinin yargı denetimine olanak verecek biçimde uygulanması ve lehe olan hükmün belirlenmesi sırasında, sanığın eyleminin teşebbüs aşamasında kalması nedeniyle 5237 sayılı TCK’nın 35.maddesi uyarınca müebbet hapis cezası yerine 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezasına hükmedilmesi gerekirken, cezanın 16 yıl hapis cezası olarak belirlenmesi,

Suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından ve sonuç ceza sanık lehine olduğundan bozma nedeni yapılmamıştır.

2) Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ....’ın mağdur ....’i kasten öldürme suçuna teşebbüsünün sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, tahrike ve takdire ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri ve düzeltme nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin eksik incelemeye, delillerin takdirinde hata yapıldığına, vasfa, cezada teşdit uygulanamayacağına, gönüllü vazgeçme hükümlerinin uygulanması gerektiğine vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

Sanık Serhat hakkında kurulan hükümde 765 sayılı TCK’nın 448, 61/1, 51/1, 59/2. maddeleri uyarınca belirlenen cezanın “ 8 yıl ay 15 gün hapis ” yerine “ 8 yıl 2 ay 15 gün hapis ” olarak belirlenmesi ve Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesi delaleti ile Ülkemizin de taraf olduğu Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi uyarınca, ayrıca Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin, Sözleşmenin anılan maddesinde yer alan ücretsiz müdafii yardımından yararlanma koşullarından “adaletin selametinin gerektirmesi" kıstası ile ilgili yerleşmiş içtihatları da dikkate alınarak;

sanığın, CMK’nın 150/2. maddesi uyarınca kendisine atanan müdafii yardımından ücretsiz olarak faydalanma hakkı bulunduğu halde, müdafii ücretinin yargılama giderleri arasında gösterilmesi yasaya aykırı ise de, bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, CMUK’nın 322. maddesinin tanıdığı yetkiye dayanılarak,