Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2014/5007 K.2014/5804

Hükümlü ve müdafiinin yasal süresindeki temyiz isteminden sonra hükümlünün cezaevinden gönderdiği 01.07.2013 havale tarihli dilekçe ile dosyasının onaylanmasını istediği anlaşılmakla, Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulu’nun 05/02/2008 gün ve 2008/1-9-15 sayılı kararı uyarınca, cezanın onaylanması isteği temyiz isteminden feragat niteliği taşıdığı görülmekle hükümlü ve müdafiinin temyiz istemlerinin CMUK'nun 317. maddesi gereğince reddine karar verilmiş, yerel mahkemece içtima kararı verilmiş olması nedeni ile bir suçu gizlemek, delillerini ortadan kaldırmak ve yakalanmamak amacıyla öldürme suçundan kurulan hüküm ile birlikte çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan hükme yönelik re’sen yapılan temyiz incelemesinde;

a-Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03/06/2008 tarih 2008/1-89-158 sayılı kararında açıklandığı üzere uyarlama yargılaması sonucu kurulacak mahkumiyet hükmünün gerekçesinde, 5271 sayılı Yargılama Yasasının 230. maddesine uygun olarak, suç oluşturduğu kabul edilen eylemin gösterilmesi ve bunun nitelendirilmesinin yapılması gerektiği gözetilmeksizin, Anayasa'nın 141, 5271 sayılı CMK'nun 34 ve 230 maddelerine aykırı olarak hükmün gerekçesiz bırakılması,

b-Uygulamaya göre;

aa-Sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nun 103/6. maddesinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

bb-İnfaza esas alınacak olan uyarlama kararı ile uyarlamaya konu kesinleşmiş hüküm tüm sonuçları ile ortadan kalkacağından, uyarlama sonucu verilen kararda müsadere, vekalet ücreti ve kesinleşen hükümden önceki yargılama giderlerinin de karara bağlanması, gerektiğinin düşünülmemesi,