Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2014/5296 K.2015/4312

1)Sanıklar ... ve ... müdafiinin yasal süresindeki temyiz isteminden sonra sanık ...'in cezaevinden göndermiş olduğu bir kısım dilekçeleri ile hükmün onanmasını istediği anlaşılmakla, dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulu’nun 05.02.2008 gün ve 2008/1-9-15 sayılı kararı uyarınca, cezanın onanması isteği, temyiz isteminden vazgeçme niteliği taşıdığıdan ve sanıklar müdafiinin de 06.08.2013 tarihli dilekçesi ile sanığın talebi ile sanık ... yönünden temyiz isteminden vazgeçtiğini bildirmesi karşısında; sanıklar ... ve ... müdafiinin sanık ... yönünden yapmış olduğu temyiz isteminin CMUK’nun 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmiş.

Temyiz incelemesi sanık ... yönünden mağdurlar ... ve ...'a yönelik kasten yaralama suçları ile mağdur ...'e yönelik mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükümleri ile sınırlı olarak yapılmıştır.

2)Oluşa ve dosya içeriğine göre, sanıklar ... ve ...'in olaydan bir gün önce eğlenmek için gitmiş oldukları birahanede gelen hesapla ilgili olarak tartışmış oldukları ve aralarında mağdurlar ... ve ...'ın da bulunduğu birahane çalışanları tarafından basit şekilde darp edildikleri, bu olayın hiddeti ile sanıkların olay günü söz konusu birahaneye doğru yaklaşık elli metre mesafeden av tüfeği ile birden fazla ateş ettikleri, açılan ateş nedeniyle mağdur ...'ın yedi adet, mağdur ...'nın ise bir adet saçma tanesi isabeti ile basit tıbbi müdahale ile giderilemez şekilde yaralandıkları,

birahanenin hemen yanında bulunan ve mağdur ...'in yöneticiliğini yapmış olduğu işyeri ile onun önünde bulunan mağdura ait otomobilin de çok sayıda saçma tanesi isabetine bağlı olarak zarar gördüğü olayda.

Sanıkların av tüfeği ile bilerek ve görerek yapmış oldukları çok sayıda atış ile mağdurlar ... ve ...'nın yaralanmalarının ve mağdur ...'in araç ve işyerinin zarar görmesinin mutlak olması karşısında, sanık ...'ın mağdurlar ... ve ...'ya yönelik kasten yaralama suçlarının yanında ayrıca mağdur ...'e yönelik mala zarar verme suçundan da mahkumiyetine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, tebliğnamenin fikri içtima hükümleri uyarınca en ağır olan suçtan sanığın cezalandırılmasına yönelen bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.