Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2014/6583 K.2015/2214

1) Sanık hakkında kasten nitelikli öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan mahkumiyet hükmü, kendisi ve müdafii tarafından yasal süresi içerisinde 25.10.2013 ve 28.10.2013 tarihli dilekçeler ile temyiz edilmiş ise de; Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05.02.2008 tarih ve 2008/1-9/15 sayılı kararı uyarınca, cezasının onanması talebini içeren sanığın 06.02.2015 ve 02.03.2015 tarihli dilekçelerinin, içeriklerine göre temyizden vazgeçme niteliğinde oldukları anlaşılmakla, sanık ve müdafiinin temyiz istemlerinin CMUK'nun 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2) Katılan vekilinin temyizine hasren yapılan incelemede: Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık mağdur kasten nitelikli öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, cezayı azaltıcı takdiri indirim sebebinin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde düzeltme nedeni dışında isabetsizlik görülmediğinden,

katılan vekilinin teşebbüs nedeniyle daha fazla ceza verilmesi gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesi son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi uyarınca, 5271 sayılı CMK'nun 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Kanunun 13. maddesine dayanılarak hazırlanan Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafii ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafii ve vekil ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği,