KÜNYE
1. Ceza Dairesi 2014/6593 E., 2015/651 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 12 Şubat 2015
Karar Metni
312 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Ağır Ceza Mahkemesi
SUÇ
Kasten öldürmeye teşebbüs
1- Oluşa ve dosya içeriğindeki delillere göre; sanığın eline geçirdiği bıçakla mağduru, göğüs bölgesine vurmak suretiyle hematoraksa, perikard tamponadı ile kalpte ve sol akciğerde yaralanmaya, yaşamsal tehlike geçirmesine neden olacak şekilde yaraladığı olayda; meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı birlikte dikkate alınarak, 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören 5237 sayılı TCK.nım 35. maddesi uyarınca yapılan uygulama sırasında, üst sınıra yakın bir ceza tayini yerine 9 yıl hapis cezasına hükmolunarak eksik ceza tayini, sonuç ceza değişmeyeceği için bozma sebebi sayılmamıştır.
2- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık .......’in mağdur..'ı kasten öldürmeye teşebbüsünün sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç vasfı tayin, kusurluluğu etkileyen nedenlerden haksız tahrikin nitelik ve derecesi ile takdiri indirim sebebinin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilerek reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümde eleştiri ve düzeltme nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin yasal savunmaya, suç vasfına, uygulama maddelerine vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,
Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesi son fıkrası ve Avrupa İnsa Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi uyarınca, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafii ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslanna ilişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafii ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeksizin,
Yargıtay 1. Ceza Dairesi, E. 2014/6593, K. 2015/651, 12 Şubat 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama