Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2014/937 K.2014/2395

1-Sanık Erdoğan hakkında mağdurlar Emre ve Vahit'i kasten yaralama suçlarından kurulan hükümler yönünden yapılan incelemede; CMK.nun 231. maddesi uyarınca verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararlar, aynı Yasanın 231/12 maddesi uyarınca itiraz yasa yoluna tabi olup temyiz kabiliyeti bulunmadığından, sözkonusu hükümlerin itiraz merciince incelenmesi mümkün görülmüştür.

2.a-Sanık Sadık hakkında verilen 28.12.2012 tarihli hüküm, 03.01.2013 tarihli dilekçeyle sanık müdafii tarafından temyiz edilmiş ise de, vekaletnamesinde yetkisi bulunan müdafiinin 23.01.2013 tarihli dilekçeyle temyizden vazgeçtiği anlaşıldığından,

b-28.12.2012 tarihinde verilen hüküm katılan Emre’nin yüzüne tefhim edildiğinden, katılan tarafından yasal süresinden sonra yapıldığı anlaşıldığından,

Temyiz istemlerinin;CMUK’nun 317.maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

3-Temyiz edenlerin sıfatları ve dilekçelerinin içeriklerine göre, sanık Ahmet'in maktul Mustafa'yı kasten öldürme, sanık Sahil'in mağdur Emre'yi kasten yaralama suçlarından kurulan mahkumiyet; sanıklar Sahil, Erdoğan ve Sadık'ın Maktul Mustafa'yı kasten öldürme suçundan kurulan beraat, sanıklar Sahil ve Ahmet'in mağdur Vahit'i kasten yaralama suçundan kurulan beraat hükümleri yönünden yapılan incelemede;

Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulu'nun 20.10.2009 gün ve 2009/1-85/242 sayılı kararında açıklandığı üzere; kasten öldürme suçunun failleri olarak yargılanan sanıklardan birisinin savunulmasının diğer sanık yönünden savunmada zaafiyet yarattığı durumlarda sanıklar arasında menfaat uyuşmazlığı bulunduğunun kabulü gerektiğinden; aynı öldürme olayının failleri olarak yargılanan; aralarında menfaat çatışması ve akrabalık ilişkisi bulunan sanıklar Ahmet ve Sahil arasında menfaat çatışması bulunduğu anlaşıldığından, sanıkların savunmalarının ayrı ayrı müdafiiler yerine aynı müdafii tarafından yapılması ve temyiz dilekçelerinin de aynı müdafii tarafından verilmesi suretiyle 1136 sayılı Avukatlık Kanunu’nun 38/1. ve 5271 sayılı CMK.nun 152. maddelerine aykırı davranılması,