KÜNYE
1. Ceza Dairesi 2014/999 E., 2014/1140 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 26 Şubat 2014
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Suç
- Kasten öldürmeye teşebbüs, kasten yaralama
- Hüküm
- 5237 sayılı TCK.nun 81, 35/2, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına,
Karar Metni
323 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
5237 sayılı TCK.nun 86/2, 29, 62, 52. maddeleri uyarınca 1500.TL adli para cezası ile cezalandırılmasına.
TÜRK MİLLETİ ADINA
1- Sanık hakkında mağdur Dudu'yu kasten yaralama suçundan verilen doğrudan para cezasına ilişkin mahkumiyet hükmü, CMUK.nun 305/1.maddesi uyarınca kesin nitelikte olup temyizi mümkün olmadığından, müdafiinin bu suçun niteliğine yönelik olmayan temyiz isteminin CMUK.nun 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.
2- Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun Dairemizce de benimsenen 10.02.2004 tarih ve 4-296/27 sayılı kararı gereğince, kısa kararda yargılama giderinin miktarı gösterilmemiş ise de; sanıktan tahsiline karar verilen yargılama giderinin gerekçeli kararda denetime imkan verecek şekilde ayrıntılı olarak gösterildiği anlaşıldığından, kısa karardaki eksiklik mahallinde düzeltilebilir nitelikte görülmüştür.
3-a) Oluşa ve dosya içeriğindeki delillere göre; olay gecesi alkol aldığı barda hesabın yüksek geldiğini söyleyerek iş yeri çalışanları ile tartışan sanığın çalışanlar tarafından tartaklandığı , kavgayı aralamak gayesiyle yanlarına gelen
mağdur Serdal'ı bıçaklayarak yaşamsal tehlike geçirecek şekilde yaraladığı olayda, mağdurdan sanığa yönelen ve haksız tahrik oluşturan herhangi bir söz yada davranış bulunmadığı halde TCK’nın 29. maddesinin tatbiki ile eksik ceza tayini,
b) Sanığın adli sicil kaydında yer alan, Marmaris 1.Asliye Ceza Mahkemesi'nin 14.01.2010 tarih, 2008/178 esas-2010/19 karar sayılı, nitelikli tehdit suçundan 2 yıl hapis cezasına ilişkin ilamının tekerrüre esas olduğu ve sanık hakkında TCK.nun 58. maddesinin tatbiki gerektiğinin düşünülmemesi,
Aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi sayılmamıştır.
Yargıtay 1. Ceza Dairesi, E. 2014/999, K. 2014/1140, 26 Şubat 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama