Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2015/1805 K.2015/6400

1) Katılan Mustafa'nın, sanık M.. S.. hakkında 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan kurulan hükmü temyize yetkisi bulunmadığından, vekilinin bu suçtan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin CMUK.nun 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2-) Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık M.. S..’in maktul Y..

B..'yi "kasten öldürme" ve "6136 sayılı Kanuna muhalefet" suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, kasten öldürme suçunda kusurluluğu etkileyen sebeplerden haksız tahrikin nitelik ve derecesi ile her iki suçta takdiri indirim sebebi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde düzeltme nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmediğinden,

katılan vekilinin suç vasfına, haksız tahrike ve TCK'nun 62. maddesinin uygulanmaması gerektiğine ilişen, sanık müdafıinin yasal savunmaya, ceza miktarına yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesi son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi uyarınca, 5271 sayılı CMK'nun 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafii ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafii ücretinin alınmasına hükmedilemeyeceği,

bu ücretin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeksizin yazılı şekilde tahsiline karar verilmesi ve 24.11.2015 tarihli Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 18.10.2015 tarih ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri dikkate alındığında, mahkemenin bu madde ile yaptığı uygulama yasaya aykırı ise de bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden.