Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2015/2734 K.2015/5607

Sanık Orhan müdafiinin yasal süresindeki temyiz isteminden sonra, sanığın cezaevinden gönderdiği 08.04.2015, 01.07.2015 ve 28.10.2015 tarihli dilekçeleri ile dosyanın onaylanmasını istediği anlaşılmakla, Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 05.02.2008 gün ve 2008/1-9/15 sayılı kararı uyarınca, cezanın onaylanması isteği temyiz isteminden vazgeçme niteliği taşıdığından, sanık müdafiinin temyiz talebinin vazgeçme nedeniyle CMUK'nun 317. maddesi gereğince reddiyle, katılan vekilinin temyiz istemi ile sınırlı olarak yapılan incelemede;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık Orhan'ın, mağdur Mehmet'i kasten öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, kusurluluğu etkileyen sebeplerden haksız tahrikin nitelik ve derecesi ile takdiri indirim sebebi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde düzeltme nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, katılan vekilinin haksız tahrik hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesi delaleti ile

Ülkemizin de taraf olduğu Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6/3-c maddesi uyarınca, ayrıca Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin, Sözleşmenin anılan maddesinde yer alan ücretsiz müdafii yardımından yararlanma koşullarından ''adaletin selametinin gerektirmesi'' kıstası ile ilgili yerleşmiş içtihatları da dikkate alınarak; sanığın, CMK'nun 150/2-3. maddesi uyarınca kendisine atanan müdafii yardımından ücretsiz faydalanma hakkı bulunduğu halde, müdafii ücretinin yargılama giderleri arasında gösterilmesi hukuka aykırı ise de bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, CMUK'nun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak.