Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2015/3350 K.2015/5172

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ..'ün maktul ..'i kasten öldürme suçunun sübutu kabul edilmiş, suç tarihinde ceza ehliyeti bulunmadığına ilişkin Adli Tıp Kurumu Başkanlığı Gözlem Dairesinin 31.01.2014 ve 4. İhtisas Dairesinin 17.03.2014 tarihli raporları göz önünde bulundurularak sanıkta "psikotik bozukluk" denilen akıl hastalığının mevcut olduğu ve eylemini bu hastalığın sonucu olarak işlediği anlaşılmış,

hakkında 5237 sayılı TCK.nun 32. maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına ve aynı Kanunun 57. maddesi uyarınca yüksek güvenlikli bir sağlık kurumunda koruma ve tedavi altına alınmasına dair verilen hükümde düzeltme nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin bir sebebe dayanmayan, katılanların sanığın yaşam boyu yüksek güvenlikli sağlık kurumunda tutulması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesinin son fıkrası ile Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi uyarınca, 5271 sayılı CMK'nun 150.

234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan Ceza Muhakemesi Kanunu gereğince Müdafii ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesine göre, sanık Ergülü için baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafii ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği dikkate alınmadan, zorunlu müdafii ücretinin sanıktan tahsiline karar verilmesi yasaya aykırı ise de, bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK.nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, yargılama giderlerinden zorunlu müdafii ücretinin çıkartılmasına,