Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2015/3531 K.2015/5018

1-) Sanık ..... müdafiinin mağdur ... ....'e yönelik öldürmeye teşebbüs suçundan verilen beraat hükmünü temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığından bu suç yönünden gerekçeye yönelik olmayan temyiz isteminin CMUK 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2-) Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ....'in 6136 sayılı Yasaya aykırılık ve mağdur ... ....'e yönelik eyleminin sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde düzeltme ve bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin eksik incelemeye, haksız tahrik indirimi uygulanması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

A-) Sanık hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan verilen mahkumiyet hükmünde; belirlenen 10 ay hapis cezasının TCK.nun 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesi gerekirken hatalı şekilde TCK.nun 52/2. maddesinin uygulanması yasaya aykırı ise de, bu aykırılık yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün "C" bendinin 3. paragrafındaki "TCK 52/2" ibaresinin" TCK.nun 50/1-a" olarak değiştirilmesine karar verilmek suretiyle CMUK.nun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak DÜZELTİLEN hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA),

B-) Sanık hakkında genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan verilen mahkumiyet hükmü yönünden;

a-) Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; Olay günü sanığın aralarında husumet bulunan ve kardeşi olan mağdurun yanına geldiği, sanığın traktör üzerinde bulunan mağduru hedef almadan korkutmak maksadıyla silahla havaya 3-4 kez ateş etmesi üzerine mağdurun olay yerinden kaçtığı olayda; sanığın eyleminin TCK.nun 106/2-a maddesinde düzenlenen silahla tehdit suçunu oluşturduğu anlaşılmasına rağmen, yanılgılı değerlendirme sonucu genel güvenliği kasten tehlikeye düşürme suçundan cezalandırılmasına karar verilmesi,

b-) Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi gereğince, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Kanunun 13. maddesine dayanılarak hazırlanan Ceza Muhakemesi Kanunu gereğince Müdafii ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince sanıklar için Baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafii ücretinin sanıkoan alınmasına hükmedilemeyeceği gözetilmeksizin, yazılı biçimde zorunlu müdafii ücretinin sanıktan tahsiline karar verilmesi,