KÜNYE
1. Ceza Dairesi 2015/3689 E., 2016/2010 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 18 Nisan 2016
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Suç
- Nitelikli kasten yaralama
- Hüküm
- TCK.nun 86/1-3-e, 87/2-a, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 7 yıl 17 ay 7 gün hapis cezası.
Karar Metni
330 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
1- TCK'nun 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapıldığı sırada "8 yıl 5 ay 7 gün hapis cezası" yerine "7 yıl 17 ay 7 gün" şeklinde eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
2- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'nun mağdur ...'yi nitelikli kasten yaralama suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, tahrike ve takdire ilişkin cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozmaya uyularak verilen hükümde eleştiri ve düzeltme nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmediğinden, sanık müdafiinin somut delil bulunmadığına, azami hadden ceza tayininin hukuka aykırı olduğuna, TCK'nun 21/2, 22/3, 25, 27. maddelerinin uygulanması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle,
1- 24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında mahkemenin bu maddeyle yaptığı uygulama ile,
2- Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi uyarınca, 5271 sayılı CMK'nun 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Kanunun 13. maddesine dayanılarak hazırlanan Ceza Muhakemesi Kanunu gereğince Müdafii ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile
Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi kapsamında baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafii ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği gözetilmeksizin, yazılı biçimde tahsiline karar verilmesi kanuna aykırı ise de;
V/T
Yargıtay 1. Ceza Dairesi, E. 2015/3689, K. 2016/2010, 18 Nisan 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama