KÜNYE
1. Ceza Dairesi 2015/3729 E., 2015/4493 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 14 Eylül 2015
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Suç
- Kasten yaralama
Karar Metni
286 kelime·1 dk okuma
1) Oluşa ve dosya içeriğine göre, sanığın ruhsatsız tabancası ile mağduru hedef alıp yakın mesafeden birden fazla ateş ettiği, açılan ateş nedeniyle kasık ve kol bölgelerinden toplam 3 isabet alan mağdurun ince bağırsak yaralanmasına ve hayati tehlikeye neden olacak şekilde yaralandığı olayda; olayın oluş şekli, kullanılan silahın niteliği, atış sayısı ile meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı birlikte değerlendirildiğinde kasten yaralama suçunda 1 yıldan 3 yıla kadar hapis cezası öngören 5237 sayılı TCK'nun 86/1. maddesi uyarınca aynı Kanunun 61. maddesindeki ilkeler gözetilerek üst sınıra yakın bir temel ceza tayini yerine yazılı şekilde 1 yıl hapis cezasına hükmolunması suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
2) Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık .. mağdur .. kasten yaralama suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ve tahrike ilişkin cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilmiş, incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümde eleştiri ve düzeltme nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin lehe olan kanun hükümlerin uygulanmadığına yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle,
katılan için baro tarafından görevlendirilen vekile ödenecek ücretin yargılama gideri olarak sanıktan tahsiline karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde katılan lehine vekalet ücreti olarak belirlenmesi, kanuna aykırı ise de bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden CMUK'nun 322. maddesinin tanıdığı yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasının mahsus bölümünde yer alan katılan lehine vekalet ücretinin yer aldığı bölümün hükümden çıkartılmasına,
Yargıtay 1. Ceza Dairesi, E. 2015/3729, K. 2015/4493, 14 Eylül 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama