Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2016/1244 K.2017/3331

...'ı yaralamak suçundan TCK.nun 86/2, 29/1, 62, 53/1-2-3. maddeleri uyarınca 2 ay 15 gün hapis cezası. 2- Sanık ... hakkında; Trafik güvenliğini tehlikeye sokmak suçundan TCK.nun 179/3-2, 62, 53/1-2-3, 58/6-7-8. maddeleri uyarınca 25 gün hapis cezası. 3- Sanık ... hakkında; a- ...'ı yaralamak suçundan TCK.nun 86/2, 86/3-e, 29, 62, 53/1-2-3. maddeleri uyarınca 2 ay 15 gün hapis cezası, b- ...'i öldürmeye teşebbüs suçundan TCK.nun 81/1, 35/1, 29, 62, 53/1-2-3. maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Mağdur sanık ... müdafiinin bir haftalık yasal süreden sonra gerçekleştiği anlaşılan hakaret suçundan verilen ceza verilmesine yer olmadığına dair kararlara yönelik temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE karar verilmiş, Sanık ... hakkında adli sicil kaydında tekerrüre esas ilamın olmasına rağmen TCK.nun 58. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ... hakkında; trafik güvenliğini tehlikeye sokma, sanık ... hakkında; mağdur ...'a yönelik kasten yaralama ve mağdur ...'e yönelik eyleminin sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde sanık ... hakkında; trafik güvenliğini tehlikeye sokma, sanık ... hakkında;

mağdur ...'a yönelik kasten yaralama suçlarının niteliği tayin, cezaları azaltıcı haksız tahrik ve takdiri indirim sebeplerinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri, düzeltme ve bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmediğinden, sanık ... ve Sebahattin'in bir sebebe dayanmayan, sanık ... müdafiinin kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, sübuta, delillerin değerlendirilmesine, lehe hükümlerin uygulanmadığına, yasal savunmaya vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

A) Sanık ... hakkında; trafik güvenliğini tehlikeye sokma, sanık ... hakkında; mağdur ...'a yönelik kasten yaralama suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında mahkemenin sanıklar hakkında bu madde ile yaptığı uygulamalar yasaya aykırı ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkralarında yer alan 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümlerin "Anayasa Mahkemesinin iptal kararındaki hususlar gözetilerek 5237 sayılı TCK'nun 53/1-2-3. maddelerinin tatbikine" şeklinde değiştirilmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN hükümlerin tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak ONANMASINA,

B) Sanık ... hakkında mağdur ...'ı kasten yaralama suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı CMK'nun 253. maddesine göre kasten yaralama suçunun uzlaşma kapsamında kaldığı anlaşılmakla; sanıkla mağdur arasında 6763 sayılı Yasa ile değişik 5271 sayılı CMK'nun 253 ve 254. maddeleri gereğince uzlaştırma işlemi yapılması için dosyanın Uzlaştırma Bürosuna gönderilmesi, uzlaştırma girişiminin başarısızlıkla sonuçlanması halinde yargılamaya devamla hüküm kurulması lüzumu,

C) Sanık ...'in, mağdur ...'e yönelik eyleminden kurulan hükmün incelenmesinde ise;

1) Sanık ile mağdur arasında önceye dayalı bir husumetin olmadığı, sanığın trafikte araç kullanma nedeniyle meydana gelen tartışma sırasında mağdura tek bıçak darbesiyle vurduktan sonra herhangi bir engel hal bulunmamasına rağmen eylemine kendiliğinden son verip olay yerinden uzaklaştığı anlaşılan olayda, eylemin kasten yaralama suçunu oluşturduğu anlaşıldığı halde, alt sınırdan uzaklaşılarak yaralama suçundan hüküm kurulması yerine öldürmeye teşebbüs suçundan hüküm kurulması suretiyle fazla ceza tayini,

2) TCK'nun 53. maddesi yönünden, Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren iptal kararı doğrultusunda yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,