Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2016/2736 K.2016/2685

1-) Sanık . maktül. yönelik eylemleri nedeniyle TCK.nun 98. maddesi gereğince mahallinde işlem yapılması mümkün görülmüştür.

2-) Hükümden sonra 18.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Yasa'nın 62 ve 63. maddeleri ile TCK'nun 142/2-a, 143. maddelerinde yapılan değişikliklerin açıkça sanığın aleyhine olduğu gözetilerek yapılan temyiz incelemesinde;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık. maktül . yönelik nitelikli hırsızlık suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdiri indirim sebebi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, sanık . maktül . yönelik kasten öldürme suçundan elde edilen delillerin CMK.nun 223/2-e maddesi uyarınca, mahkumiyete yeter, nitelik ve derecede olmadığı kabul ve takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde düzeltme nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin hırsızlık suçunun unsurları itibariyle oluşmadığına, sübuta, vesaireye ilişen, katılan. vekilinin kasten öldürme suçunun sübut bulduğuna yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

. hakkında nitelikli hırsızlık suçundan verilen mahkumiyet hükmünde. Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, . esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında, mahkemenin sanık hakkında bu maddeyle yaptığı uygulamanın kanuna aykırı olduğu anlaşılmakta ise de; bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,