Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2016/3418 K.2016/3422

Sanık ...'nun hakkında kurulan 29.12.2014 tarihli hüküm, 30.12.2014 tarihli dilekçe ile sanık müdafii tarafından temyiz edilmiş ise de, sanıkça verilen ve hükmün onanmasını isteyen 04.03.2015 tarihli dilekçe, Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05.02.2008 tarih ve 2008/1-9/15 sayılı kararı uyarınca, temyizden vazgeçme olarak kabul edildiğinden, sanık müdafiinin temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

Sanık ...'nun maktul ... ile çalıştığı lokantada tanıştıkları ve uzun süreden beri arkadaşlık yaptıkları, sanığın zaman zaman maktulü evinde ziyaret ettiği, hatta maktulün, evinin anahtarından bir tanesini de istediğin zaman gelip gidersin diyerek sanığa verdiği, olay günü maktulün evinde biraraya gelen sanık ve maktulün alkol almaya başladıkları, bir süre sonra sanığın sızıp kalmasından faydalanan maktulün sanığa cinsel saldırıda bulunduğu,

uykudan uyanan sanığın üzerinde gördüğü maktulü iterek kalktığı ve evin alt katında bulunan çıkış kapısına yönelerek kaçmaya çalıştığı, kilitli olan kapıyı açacağı sırada, maktulün arkasından yetişerek fırça sapı ile sanığa saldırdığı, bu esnada sanığın maktul tarafından hayatına yönelik muhtemel bir saldırı ile yeniden meydana gelebilecek cinsel saldırıdan korunmak amacıyla

lavabonun üzerinde bulunan mermer parçası ile maktulün kafasına vurmak suretiyle maktulün ölümüne sebebiyet verdiği anlaşılan olayda;

Sanığın kendisini korumak maksadıyla gerçekleştirdiği eylemi ile mazur görülebilecek heyecan, korku ve telaş nedeniyle meşru müdafaa sınırını aştığı ve hakkında TCK'nun 27/2. maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına ilişkin karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, oluşa uygun düşmeyen yanılgılı değerlendirme sonucu mahkumiyetine karar verilmesi,