Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2016/416 K.2017/676

Sanık ...’nın maktul ...’yı kasten öldürme suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Oluşa ve dosya kapsamına göre; aynı köyde ikamet eden sanıkla maktulün arasında, sanığın akrabası olan tanık ... ile sanık arasında meydana gelen bir olayda maktulün, tanık ...’in yanında yer alması nedeniyle anlaşmazlık bulunduğu, olay günü maktul tarafından takip edildiğini anlayan sanığın yanına av tüfeğini aldığı,

saat 11:00 sıralarında sanığın yoluna çıkan maktulün üzerindeki tabancayı ona doğrulttuğu, bu sırada aracının içinden av tüfeğiyle üç kez ateş eden sanığın maktulü sol çene, sağ göğüs ve sırt bölgelerinden yaralayarak aracıyla olay yerini terkettiği, yaklaşık yarım saat sonra kendisini durduran ve uygulama yapmakta olan kolluk görevlilerine kendisine silah doğrultan maktule ateş ettiğini söylediği, olay günü saat 21:00’de düzenlenen muhafaza altına alma tutanağına göre tanık ...’ın maktule ait olduğunu söylediği tabancayı teslim ettiği, tanığın bu silahın kendisine, maktulün kaldırıldığı hastanede tanık ... tarafından verildiğini söylediği,

aynı gün beyanı alınan ve maktulün akrabası olan tanık ...’un maktulün yaralandığını haber alınca olay yerine gittiğini, yerde gördüğü tabancayı aldıktan sonra maktulü hastaneye götürdüklerini, burada silahı akrabası olan ...’a verdiğini beyan ettiği, ...’la birlikte olay yerine giden kardeşi ...’un da onu doğrulayarak ...’un, maktulün yanında yerde olan tabancayı aldığını ifade ettiği olayda, sanığın kendisine yönelmiş, gerçekleşen ve tekrarı muhakkak olan haksız bir saldırıyı o anki hal ve şartlara göre, saldırıyla orantılı bir şekilde defetme zorunluluğunda bulunmasına rağmen, meşru müdafaa sınırını mazur görülebilecek bir heyecan,

korku ve telaşla aştığı anlaşıldığı halde, TCK’nun 27/2 ve CMK’nun 223/3-c maddeleri uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi yerine, yazılı şekilde delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek, TCK’nun 81, 62. maddeleri uyarınca mahkumiyet kurulması,