Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2016/4613 K.2018/544

Oluşa ve dosya içeriğine göre; sanığın, olay günü iş yerine gittiğinde maktulü gördüğünü, birlikte çay içip sohbet ettiklerini, daha sonrasında tuvalete gittiğini, geri döndüğünde maktulü göremediğini, tuvaletteyken her hangi bir gürültü duymadığını, iş yeri içerisine girip çıktığında yerde kan izi görmediğine ilişkin beyanları, maktulün iş vereni olan tanık ...’in olay günü iş yerine geldiğinde sanık ...’un da orada olduğunu gördüğü,

kendisini görünce donup kaldığını, terli ve telaşlı bir hali olduğunu, iş yerine sokmamaya çalıştığını, maktulü sorduğunda “ben kendisini gönderdim adliyeye gidecekmiş yaşlı insan ancak gider” şeklinde cevap verdiğine ilişkin beyanları, bu şekilde sanığın tanık ... geldiğinde maktulün nerede olduğuna ilişkin bir açıklama yapamaması ve nereye gittiğini merak etmemiş olması, maktulün olay esnasında 7 yerinde bıçaklandıktan sonra iş yeri içerisindeki bir dolaba konulduğu,

burada da manivela demiri ile kafasının parçalanmış olarak öldürüldüğü göz önüne alındığında, olay anında tuvalette olup böyle büyük bir gürültüyü duymamasının hayatın olağan akışına uygun olmadığı ve ifadelerinde tuvaletin yerini doğru tarif etmesine rağmen içindeki eşyaları ve tuvaletin yönünü yanlış tarif ettiği, maktulün cesedinin konulduğu dolabın hemen önünde dik bir şekilde duran ayakkabı izinin sanığa, ayakkabının altındaki kan izinin maktule ait olduğuna ilişkin kriminal raporları, sanığın olay günü hayatın olağan akışına aykırı olarak elbiselerini teyzesi olan tanık ...’in evinde yıkamış olması,

hususları birlikte değerlendirilmiş olup; olay yeri fotoğraflarının da heyetçe yapılan incelenmesinde sanığın olay yerinde bulunan kan izlerini görmemesinin ve görmeyerek bu kan izlerine basmasının mümkün olmadığı kanaatine varıldığından,