Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2016/4815 K.2017/1851

TCK.nun 81/1, 29, 62, 53/1-2-3, 63/1, 54. maddeleri uyarınca 15 yıl hapis cezası. 2- Sanık ... hakkında; ...'a karşı yaralama suçundan TCK.nun 86/2, 86/3-e, 29, 62, 52. maddeleri uyarınca 2.240.TL adli para cezası. 3- Sanık ... hakkında; ...'a karşı yaralama suçundan TCK.nun 86/2, 86/3-e, 29, 62, 52. maddeleri uyarınca 1.500.TL adli para cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... müdafiinin 1 haftalık yasal süre içindeki temyiz isteminden sonra, sanık ...’ın cezaevinden gönderdiği 01.06.2016 ve 13/03/2017 tarihli dilekçeleri ile dosyasının onanmasını istediği anlaşılmakla, bu talep CMK’nun 266. maddesi uyarınca temyizden vazgeçme olarak kabul edildiğinden, sanık müdafiinin temyiz talebinin CMUK.nun 317. maddesi gereğince REDDİ ile, hükümler katılan vekilinin temyiz talebi ile ve re’sen incelenmiştir.

Sanık ... hakkında; maktul ...’e yönelik kasten yaralama ve sanık ... hakkında; mağdur ...’ı kasten yaralama suçlarından verilen doğrudan adli para cezaları miktarı itibariyle kesin nitelikteyse de, katılan ... vekilinin sanık ...’ün işlediği suçun niteliğine yönelik temyiz istemi üzerine inceleme yapılmış, sanık ...’e yönelik temyiz itirazının CMUK’nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE karar verilmiştir.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...’ın, maktul ...’i kasten öldürme, sanık ...’ün, maktul ...’i kasten yaralama suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ve tahrike ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde düzeltme nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, katılan vekilinin suçun niteliğine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih,

2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında, mahkemenin bu madde ile yaptığı uygulamalar kanuna aykırı ise de, bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,